الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ » يعنى على المعصية و الظلم . و در سورة المجادله ( 9 ) گفت : « فَلا تَتَناجَوْا بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ » يعنى بالمعصية و الظلم . و وجه دوم اثم بمعنى گناه كردن بود چنان كه در سورة البقره ( 202 ) گفت : « فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ » يعنى لاذنب عليه و ذنوبه مغفورة « وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ » يعنى ذنوبه مغفورة . و در سورة النسا ( 20 ) گفت : « أَ تَأْخُذُونَهُ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً » يعنى ذنبا بيّنا . و وجه سيم اثم بمعنى زنا بود در پنهان و آشكارا چنان كه در سورة الانعام ( 120 ) گفت : « وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ » يعنى الزنا فى السرّ و العلانية . و وجه چهارم اثم بمعنى خطا بود چنان كه در سورة البقرة ( 182 ) گفت : « فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً » يعنى عمدا او خطاء . و وجه پنجم اثم بمعنى شرك بود چنان كه در سورة المائده ( 63 ) گفت : « لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ » يعنى الشّرك . و وجه ششم اثم بمعنى مى بود در بعضى از قول مفسرّان چنان كه در سورة الاعراف ( 33 ) گفت : « قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ » يعنى الخمر . و وجه هفتم اثم بمعنى عقوبت بود چنان كه در سورة الفرقان ( 68 ) گفت : « وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً » يعنى عقوبة . احد - بدان كه احد در قرآن برده وجه باشد : وجه نخستين احد بمعنى خدا بود چنان كه خداى در سورة البلد ( 5 ) گفت : « أَ يَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ » يعنى أيحسب ان لن يقدر عليه اللّه .