چون نبود تن صرف مىكنند و در گداز مىدارند و جز لقاى او نمىخواهند صيام و صلاة و غيرهما من الطاعات همه خرج كردنست [ 1 ] از خويشتن بدرگاه خداى تعالى [ 2 ] أَلْقِ عَصاكَ « 1 » مقلّد چون از راه [ 3 ] بيفتد برنخيزد و مستدلّ جون بيفتد عصاى استدلال بگيرد باز برخيزد [ 4 ] مگر آن سنانش تيز نبوده باشد [ 5 ] اكنون سنان [ 6 ] عصا را همواره تيز بايد كردن و اين عصاى استدلال را از دست نبايد نهاد [ 7 ] تا به بصيرت برسى آنگه خود از دستت [ 8 ] بيفتد أَلْقِ عَصاكَ [ 1 ] . اكنون من ترا گفتم : « اين‌سو بيا نورست [ 9 ] » تو گفتى : « آن‌سو تنورست و سرماست » مرد را ازين [ 10 ] قدر سپر نبايد انداخت سپر برگير كه دوست شجاع را دوست مىدارد 261 الَّذِينَ [ 11 ] يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ « 2 » ( محمّد رسول اللّه من خاك پاى اويم و او محبوب جان منست جون آن گفتم اين معلوم شد ) [ 12 ] يُحِبُّهُمْ « 3 » كفايت است يُحِبُّونَهُ « 3 »

--> ( 1 ) - سل : خرج و بذل كردنست ( 2 ) - سل : خداى تعالى جل جلاله ( 3 ) - سل : مقلد از راه چون ( 4 ) - سل : بيفتد برخيزد چون عصاى استدلال با خود دارد ( 5 ) - سل : مگر آن عصا را اسنانش نبوده باشد ( 6 ) - سل : آن سنان ( 7 ) - سل : و از دست نيايد نهادن آن عصا را ( 8 ) - سل : از دست ( 9 ) - سل : بيا كه نورست ( 10 ) - سل : مرد ازين ( 11 ) - سل : دوست دارد انّ اللّه يحبّ الّذين ( 12 ) - سل : عبارت بين ( ) را ندارد . ( 1 ) - قرآن كريم ، الاعراف / 117 ( 2 ) - قرآن كريم ، الصف / 4 ( 3 ) - قرآن كريم ، المائدة / 54