همه هم نيستند و هم هستند * همه هم باده‌اند و هم مستند ص 17 آن‌كس كه علم جويد از دل بر او گرى * و آن‌كس كه عقل جويد از جان به دو بخند تو جوهرى و هر دو جهان مر ترا عرض * جوهر كه از عرض طلبند هست ناپسند ص 65 ح ، 154 عاقلان از بلا كران گيرند * عبرت از كار ديگران گيرند ص 81 هرآن‌كو سر نهد او بر سرآمد * خودافكن با همه عالم برآمد ص 43 خود گر سنايى دم زند آتش درين عالم زند * وين عالم بىاصل را چون ذرّه‌ها بر هم زند ص 9 ، ح ، ص 111 مرا عقيق تو بايد شكر چه سود كند ص 40 ح ، 134 من بندهء آن قوم كه خود را دانند * هر دم دل خود را از غلط برهانند از ذات و صفات خويش بينند همه چيز * وز لوح وجود خود انا الحق خوانند ص 59 تا تو به خودى ترا به خود ره ندهند * چون نيست شدى ز ديده بيرون ننهند چون نيست شوى ز هستى خود بيقين * آنگه بنشان فرقت انگشت نهند ص 58