عالم همه دربند صفات اويند * در هستى خويش خلق مات اويند آنها كه ز پردهء حيات اويند * موقوف صفت نيند كه ذات اويند ص 60 - 59 تو تو و من من اين محال بود * تو من و من تو اين وصال بود ص 10 پير كز جنبش ستاره بود * پير نبود كه شيرخواره بود ص 53 ح ، 141 آه نيارم زدن . . . . * ترسم از ان يك نفس مهر تو بيرون شود ص 71 ح ، 159 احوال ستم بر ستم از من پرسيد * احوال شب و صبحدم از من پرسيد هر فتوى مشكل كه درين راه افتد * من مفتى آن ملّتم از من پرسيد ص 28 دل آن به كز در مردى درآيد * مراد آن به كه از مردى برآيد ص 52 يك چشمه آب از درون خانه * به زان جويى كه از برون مىآيد ص 88 ، ح ، 169 بگذار كه تا سرش به ديوار آيد * سر بشكند و جامه و تن آلايد