( 2237 ) 315 / 7 « بن » . « بن - بفتح با و سكون نون - به فارسى حبة الخضراء را گويند » . ( مخزن الأدوية ، ص 915 ) . ( 2238 ) 316 / 9 « جوان بوذى » . يعنى جوان بوديد . ( 2239 ) 316 / 9 « جوانى » . چنين است در دستنوشت ؛ ويژگى گويشى كهن است ؛ در قابوس نامه هم هست . ( نگر : قابوس نامه ، تصحيح دكتر يوسفي ) . ( 2240 ) 316 / 16 « انّك » . از جايگاههاى اختلاف قرائت است ؛ نگر : مجمع البيان ، ج 5 ، ص 396 . ( 2241 ) 316 / 23 « يوسفم » . چنين است در دستنوشت : « يوسفم » ( به فمّ فاء ) . ( 2242 ) 317 / 10 « موهمين » . در دستنوشت : « موهين » . ( 2243 ) 318 / 5 « الراحمينى » . در دستنوشت : « الراحمنى » . ( 2244 ) 319 / 1 « و أتونى » . در دستنوشت : « و أتوني » . ( 2245 ) 319 / 15 « بطريق » . در دستنوشت : « بايطريق » . ( 2246 ) 319 / 23 « فرزندزاذگان » . در دستنوشت : « فرزندزاذگان » . مىگويم : اين ريخت شگفت ، « فررزند » بجاى « فرزند » ، در متن ما باز هم ديده مىشود . آيا ويژگى گويشى است ؟ ( 2247 ) 320 / 12 « حتّى عاد . . . » . يس / 39 . ( 2248 ) 320 / 21 « يابذ » . در دستنوشت به گونه‌اى كتابت شده كه « بايذ » هم مىتوان خواند . ( 2249 ) 320 / 23 و 24 « چشم او بخبر . . . » . چنين است در دستنوشت . ( 2250 ) 321 / 25 « آن راجع است » . سركش الف افزودهء ماست و طبعا « ان » ( از « ان شاء اللّه » ) نيز توان خواند . ( 2251 ) 322 / 1 و 2 « لتدخلنّ . . . » . الفتح / 27 .