( 1906 ) 196 / 19 « قارعه » . در تاج التّراجم ( ج 2 ، ص 792 ) : فارعه . ( 1907 ) 196 / 21 « پائين » ( هر دو مورد ) . در دستنوشت : « با اين » . ( 1908 ) 197 / 1 « صائر أمره الى » . در دستنوشت : « صابر مرّة » . نگر : تفسير شيخ ابو الفتوح رازى - قدّس سرّه - ، چ شعرانى ، ج 5 ، ص 332 . ( 1909 ) 197 / 3 « شاب فيه الصّغير » . در دستنوشت : « شاقا لصغير » . نگر : تفسير شيخ ابو الفتوح رازى - طاب ثراه - ، چ شعرانى ، ج 5 ، ص 332 . ( 1910 ) 197 / 4 « انشدتنى » . در دستنوشت دال نيز مفتوح و تاء مجزوم است . ( 1911 ) 197 / 5 و 6 « أنشأ كرد » . شايد : إنشاد كرد . ( 1912 ) 197 / 9 « الوجوه » . در دستنوشت به زبرهاى كتابت شده است . ( 1913 ) 197 / 16 « يعرضون » . در دستنوشت به زير راء كتابت گرديده است . ( 1914 ) 197 / 21 « تعف » . در دستنوشت : تعفوا . ( 1915 ) 197 / 22 « آمن شعره . . . » . نگر : مجمع البيان ، ج 4 ، ص 769 ؛ تفسير شيخ ابو الفتوح - عليه الرّحمة - ، چ شعرانى ، ج 5 ، ص 333 ؛ تاج التّراجم ، ج 2 ، ص 792 و 793 . ( 1916 ) 199 / 20 « فروترين » . چنين است - به زبر فاء - در دستنوشت . ( 1917 ) 199 / 23 و 25 « تحمل » ( هر دو مورد ) . در دستنوشت : يحمل . ( 1918 ) 200 / 12 « و ان تدعوهم . . . » . الأعراف / 193 . « دستنوشت : و ان تدعهم . ( 1919 ) 200 / 22 و 23 « و سئل القرية » . يوسف [ على نبيّنا و آله و عليه السّلام ] / 82 . ( 1920 ) 201 / 3 و 4 « در كتاب حلية الأولياء . . . » . در بارهء اين حديث در يادداشتهاى پيشين ، يادداشتى بيامد .