( 1921 ) 201 / 6 « المحجّة » . در دستنوشت به ضمّ حرف آخر آمده است . ( 1922 ) 201 / 17 « تقريع » . در تاج المصادر ( ج 2 ، ص 569 ) مىخوانيم : « التّقريع : صعب ملامت كردن ، و . . . » . ( 1923 ) 201 / 17 « لم تعبد . . . » . مريم [ على نبيّنا و آله و عليها السّلام ] / 42 . ( 1924 ) 202 / 8 « تعريكى » . « تعريك » در اينجا ( ظ . ) به معناى « آزار » به كار رفته است . ( همچنين نگر : لغتنامهء دهخدا ) ( 1925 ) 202 / 11 « ( 414 ) نمىكنند و مىخواهند » . « مىخواهند » در حاشيهء سطر ( ظ . ) بخطّ اصلى نوشته شده ؛ اوّلا ، جاى آن را باحتمال ( به سبب نشانى در متن ) اينجا دانستيم ؛ ثانيا ، از صحّت قرائتمان - كه آميخته به حدس و قياس است - بىگمان نيستيم . ( 1926 ) 202 / 13 « ضغاين » . « ضغاين » جمع « ضغينه » است و « ضغينه » يعنى « كينه ، كينهء سخت در دل » ( لغتنامهء دهخدا ) . ( 1927 ) 202 / 14 « خيفة » . در دستنوشت : « خفية » ! ( 1928 ) 202 / 21 « با رسول » . در دستنوشت : « يا رسول » . ( 1929 ) 203 / 7 و 8 « خيرا لكم و ان كرهه » . در دستنوشت : « خير لكم و ان كرهه » . ( 1930 ) 205 / 9 « فيتحدّث » . در دستنوشت : « فنتحدّث » ! ( 1931 ) 205 / 16 « فاضربوا » . در دستنوشت : « و اضربوا » . ( 1932 ) 205 / 19 « فإذا لقيتم . . . » . محمّد [ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ] / 4 . ( 1933 ) 205 / 21 « ابن عبّاس گويذ » . اين عبارت به خطّ اصلى در حاشية است و « گويذ » را ، به حدس و قياس و به فرض اين كه در عكس ما ظاهر نيست ، افزوديم ؛ چرا كه يادداشت كاملا در گوشهء صفحه جاى گرفته . اميدواريم باقى آن را هم درست خوانده باشيم . ( 1934 ) 205 / 22 « فإن كنّ . . . » . النّساء / 11 . ( 1935 ) 205 / 25 « الرّجلين » . سه حرف واپسينش در حاشيهء عكس پيدا نبود ؛ به سنجش و گمان ضبط كرديم .