( 1469 ) 113 / 24 « مواشى » . « مواشى » : « / بفتح / جمع ماشية كه بمعنى ستور بسيار راه رونده است ( از صراح ) و اطلاق اين لفظ بر مطلق چهارپايهاى باركش نمايند . » ( غياث اللّغات ، ص 877 ) . نغزك : در تفسير شيخ ابو الفتوح ( چ شعرانى ) ، ج 4 ، ص 90 ، در همين جايگاه مىخوانيم : « چون بيرون رفت بگلهء مدينه بگذشت ، گله براند و . . . » . ( 1470 ) 113 / 24 و 25 « سال ديگر بوذ » . « بودن » : شدن ، فرا رسيدن . « چون روز وعده بود خليفه جعفر را گفت : برخيز اى برادر تا بمهمانى شويم » ( تاريخ بخارا ) . « چون روز هفتم بود مثال داد علما و اشراف حضرت را حاضر كردند » ( كليله و دمنه ) . ( نقل بگزينش از : لغتنامهء دهخدا ) . ( 1471 ) 113 / 26 « خطم » . چنين است در دستنوشت . در تفسير شيخ ابو الفتوح - قدّس سرّه - ( چ شعرانى ، ج 4 ، ص 91 ) و مجمع البيان ( ج 3 ، ص 236 ) : « حطم » . ( 1472 ) 114 / 5 « لا تحلّوا » . در دستنوشت بسهو كتابت شده : « لا تحلّوا » . از روى مصحف شريف درست گردانيديم . ( 1473 ) 114 / 8 « و من . . . القلوب » . الحجّ / 32 . ( 1474 ) 114 / 9 « حلّ و حرم » . « حلّ - بالكسر - : آنچه بيرون حرم است » ( منتهى الإرب ، ج « 1 و 2 » ، ص 270 ) . فرزدق گويد - در مطلع ستايش حضرت امام زين العابدين صلوات اللّه و سلامه عليه - : « هذا الّذى تعرف البطحاء وطأته * و البيت يعرفه و الحلّ و الحرم » . ( ديوان فرزدق ، قدم له و شرحه : مجيد طراد ، ج 2 ، ص 238 ) . ( 1475 ) 114 / 10 و 11 « لا تحلّوا » . در دستنوشت ، بسهو ، نوشته شده : « لا تحلّوا » . از روى مصحف عزيز درست گردانيده شد . ( 1476 ) 114 / 14 و 15 « انّما . . . الكفر » . التّوبة / 37 . « النّسى » دقيقا در دستنوشت به اين ريخت است . اين جايگاه از جايگاههاى اختلاف قرائت است . نگر : مجمع البيان ، ج 5 ، ص 44 ؛ و : الكشّاف . ( 1477 ) 115 / 5 « اقتلوا . . . وجدتموهم » . التّوبة / 5 . ( البتّه در قرآن كريم : . . . فاقتلوا . . . ) . ( 1478 ) 115 / 5 و 6 « فلا يقربوا . . . هذا » . التّوبة / 28 .