پس جبرئيل - عليه السّلم - دست من بگرفت و مرا بصخرة آورد . معراجي از آنجا بر آسمان نهاذه بوذ كى بنيكويى و زيبايى آن هيچ كس در عالم نديذه بوذ و ملايكه به آن بر آسمان مىروند و مىآيند ؛ اصل آن بر سر صخره و سر آن به آسمان باز دو سيذه ؛ يك جانب آن از ( 756 ) ياقوت سرخ و جانبي ديگر از زبرجد سبز ؛ پايهاء آن يكى از زر و يكى از سيم و يكى از زمرّد ؛ مرصّع بدرّ و ياقوت ؛ و آن معراجي است كى ملك الموت - عليه السّلم - بر آن معراج بقبض أرواح ظاهر شوذ . چون ميّت را بينيذ كى چشم او پهن گردذ و كس را نشناسذ از آن بوذ كى ملك الموت بر آن معراج به بينذ و معاينه آن ادراك كنذ . پس جبرئيل مرا بر پر خوذ نشاند 2441 و به آن معراج بر آسمان دنيا رفت . پس در آسمان دنيا بزد . گفتند : كيست ؟ گفت : منم ، جبرئيل . گفتند : كيست كى با تو است ؟ گفتم : محمّد است . گفتند : محمّد را برسالت فرستاذند . گفتم : بلى . گفتند : مرحبا به و من خليفته فنعم الأخ هو و نعم الخليفة صهره و ابن عمّه ، يعنى خوشا رسيذن او و خليفهء او ! چى نيكو براذريست او و چى نيكو خليفه‌ايست 2442 داماذ او و پسر عمّ او و چى نيكو آمذنى است آمذن او به آسمان ! در آسمان بگشوذند . در آسمان رفتيم . خروسى سپيذ ديذم . او را تاجي سبز بوذ و سرى سپيذ . سپيذى پر وى بغايتى بوذ كى من هيچ چيز بذان سپيذى نديذم و زير پرهاء وى سبزى ظاهر مىشذ كه هيچ سبزى به آن صفت نديذم و پايهاء وى در ( 757 ) زير هفتم زمين و سر وى . . . . . . . دو پر بوذ اگر پرها بگشايذ از مشرق و مغرب . . . چون بعضى از شب بگذرذ ، پرها برگشايذ و بر هم زند و آواز بتسبيح خذاى - تعالى - برآرذ ؛ و تسبيح او اين است : سبحان الملك القدوس الكبير المتعال لا آله الا هو الحي القيّوم . چون او اين تسبيح بگويذ خروسان زمين همه خذايرا تسبيح كنند و پرها بر هم زنند و بانگ برآرند . چون خروس آسمانى خاموش شوذ 2443 ، خروسان زمينى خاموش شوند . چون خروس آسمان آواز برآرذ خروسان زمين همه آواز برآرنذ و حركت كنند چون حركت وى و او را جواب دهند بتسبيح خذاى - تعالى . رسول گفت : - صلّى اللّه عليه و آله - : از آن شب كى آن خروس ديذه‌ام خواهان آنم كى يك بار ديگر او را بازبينم . بعد از آن بملكي گذر كردم كى يك نيمهء او از جانب سر تا قدم از آتش بوذ و يك نيمهء ديگر از برف و ميان آن گشاذگى نبوذ ؛ نه آتش برف مىگداخت و نه برف آتش مىنشاند .