مسح همه سر واجب بوذى ، بارى - تعالى - غسل فرموذى ، نه مسح ، و عقلا را معلوم است كى مسح ديگر است و غسل ديگر ! شافعى گويذ : 1500 اگر بر كمتر از ربعي اقتصار كنذ جايز بوذ ، و إذا مسح مقدار ما يسمّى مسحا أجزأه ، و گويذ : دليل برين قول خذاى - تعالى - است : « وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ » ، ( 241 ) پس گويذ : درين 1501 آيت دو دليل است : اوّل آنك چون مسح بعضى از سر كرد او را مسح كننده خوانند ، فصار مؤدّيا فرض الامر ، يعنى : گزارنده فرض امر گشت ؛ دوم آنك در رو و سر امر فرموذ بتعميم طهارت قوله : « فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرافِقِ » و در سر بباء تبعيض مقيّد كرد قوله : « وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ » و مثل اين در عرف گويند : مسحت يدي بالمنديل و ان كان مسح بعضه ، يعنى : دست بمنديل ماليذم و اگر چه دست ببعضي از منديل ماليذه بوذ . و مذهب حق آنست كى آن قدر كى اطلاق مسح بران توان كرد از سر كافى بوذ . « وَ أَرْجُلَكُمْ 1502 إِلَى الْكَعْبَيْنِ » در حكم مسح و غسل و كعب پا خلاف كرده‌اند . جمهور برآنند كى غسل است و گويند : « و أرجلكم » 1503 ، بنصب خوانده‌اند و به اين وجه عطف بوذ بر « وجه » و « يد » ، پس چون رو و دست مىبايذ شست ، پا هم مىبايذ شست ؛ و اين قراءة به امير المؤمنين - عليه السّلم - نسبت مىكنند . مصنّف كتاب گويذ : ( 242 ) بر فصاحت و بلاغت امير المؤمنين - عليه السّلم - جميع امّت متّفق‌اند 1504 ، و فصاحت اقتضا آن كنذ كى عطف بر اقرب كنند ، نه بر ابعد ، و اقرب در آيت « فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ » سرست ، نه روى و دست ، و نيز غلط به خداى - تعالى - ، حاشاه ! اضافت مىكنند ! 1505 دليل بر مسح قول انس و ابن عبّاس است : امّا قول ابن عبّاس آنك گفت : الوضوء غسلتان و مسحتان 1506 ؛ و قول انس آنست كى 1507 حميد روايت كنذ از موسى انس كى انس گفت : در أهواز نزد حجّاج بوذيم روز جمعه خطبه خواند ، آيت « فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ » تقرير مىكرد . گفت : از آدمى هيچ چيز به نجاست نزديكتر از پا نيست فاغسلوا بطونهما و ظهورهما و عراقيبهما ، فقال انس : صدق اللّه و كذب الحجّاج ، قال اللّه : « وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ » ؛ قال : فكان انس إذا مسح قدميه بلّهما ، يعنى : چون پا مسح كردى تر گردانيذى آن را .