2 / رعد ) . و گاهى واژهء - رفع - در ساختن و بنا كردن در وقتى كه آن را برپا مىدارى و مىسازى ، به كار مىرود مثل آيهء : ( وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ - 127 / بقره ) . و گاهى در يادآورى و ذكر زمانى است كه آن را فراگير و جارى مىسازى مثل آيهء : ( وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ - 4 / انشراح ) . و زمانى - رفع - در جاه و منزلت است وقتى كه ارزشمند ، و شرافتمندش مىكنى مثل آيات زير : ( وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ - 32 / زخرف ) و ( نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ - 83 / انعام ) و ( رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ ) . خداى تعالى مىگويد : ( بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ - 158 / نساء ) ( در بارهء حضرت عيسى است كه مىپنداشتند كشته شده ) كه احتمال برداشتن او به آسمان و يا رفعت دادن از نظر شرافت و بزرگى مقام مىباشد . و آيات : ( خافِضَةٌ رافِعَةٌ - 3 / واقعه ) و ( وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ - 18 / غاشيه ) كه رفعت و بر پا داشتن آسمان ، اشاره به دو معنى است : 1 - از جهت بلندى مكان و موقعيّت مادّى . 2 - از جهت ويژگى فضيلت و شرف و مقام آسمان . و در آيه : ( وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ - 34 / واقعه ) يعنى شريف و با ارزش . و همچنين آيات : ( فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ - 14 / عبس ) و ( فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ - 36 / نور ) . يعنى : خانه‌هائى كه شريف و متعالىاند ، مثل آيه : ( إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ - 33 / احزاب ) است ، گفته مىشود :

--> الارض ، و ديگر نامى از بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها - برده نمىشد . نتيجهء علمى دوّم كه از آيه فهميده مىشود مسطّح نبودن كرات و آسمانها است ، زيرا هر ستونى براى نگهداشتن چيزى بايستى بجايى تكيه داشته باشد تا سطحى و جسمى را از سقوط حفظ كند ، آسمانها كه فاقد ستون محسوسند بناچار معلّقند و غير مسطّح چنان كه مىبينيم كه سقوط نمىكنند . ( معجم البلدان ج 1 / 16 ياقوت حموى ) .