أَرْدَفْتُهُ : او را بر پشت اسب بار كردم . رِدَاف : مركب سوارى . دابَّةٌ لا تُرَادِفُ و لا تُرْدِفُ : حيوانى است كه از پى نمىآيد و سوارى نمىدهد . جَاءَ وَاحِدٌ فَأَرْدَفَهُ آخَرُ : يكى آمد و ديگرى در پى آن . أَرْدَافُ المُلُوك : كسانى كه جانشينشان مىشوند . ردم : الرَّدْم : بستن سوراخ و منفذ با سنگ ، خداى تعالى گويد : ( أَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ رَدْماً - 95 / كهف ) . الرَّدْمُ : در معنى اسم مفعول ( مَرْدُوم : سنگچين شده ) است كه مُرْدَم گفته شده . شاعر گويد : هل غَادَرَ الشُّعراء من مُتَرَدَّم « 1 » . أَرْدَمَتْ عليه الحُمَّى : تب بر او مسلّط شده . سَحَاب مُرْدِم ابرهائى پر آب و ثابت . ردأ : الرِّدْء : كسى كه ديگرى را براى يارى كردن به او دنبال مىكند . خداى تعالى گويد : ( فَأَرْسِلْهُ مَعِي رِدْءاً يُصَدِّقُنِي - 34 / قصص ) ( او را با من بفرست كه يارى و تصديقم بكند ) فعلش أَرْدَأَه است . رَدِىء : هم در اصل مثل همين واژه است ولى در بارهء كسى كه از ديگران عقب مىماند و صفت مذمومى است ، شناخته شده ، مىگويند :

--> ( 1 ) مصراع دوّمش چنين است - ام هل عرفت الدّار بعد توهم از عنتره بن شدّاد يكى از صاحبان معلّقات است مىگويد آيا شعراء جاى رفيعى را در شعر باقى گذارده‌اند و سپس به خودش مىگويد آيا تو هم بعد از مدّت زمان دورى آنجا را مىشناسى ؟ ) .