الصَّحْفَة : قدح و كاسهء پهن و بزرگ ( مثل قصعة كه معرّب كاسه است ) و جمعش صِحَاف است - النّهايه ج 2 ) . صخخ : الصَّاخَّة : صدا و بانگ شديد از چيزى كه به صدا درآمده و داراى نطق است . افعالش - صَخَّ ، يَصِخُّ صَخّاً - و اسم فاعلش - صَاخّ - است . آيه : ( فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ - 33 / عبس ) عبارت از قيامت است ، بر حسب اشاره‌اى كه در آيه : ( يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ - 73 / انعام ) آمده است و فعل - أَصَاخَ يُصِيخُ ، إِصْخَاخاً - مقلوب آن است . صخر : الصَّخْر : سنگ سخت ، در آيات : ( فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ - 16 / لقمان ) ( وَ ثَمُودَ الَّذِينَ جابُوا الصَّخْرَ بِالْوادِ - 9 / فجر ) . ( و قوم ثمود يعنى همان كسانى كه با وسايل و ابزارها كوههاى سخت را مىبريدند و از آنها قصر و خانه مىساختند . به چه سرنوشت شومى دچار شدند ) . صدد : الصُّدُود و الصَّدّ : انصراف قطعى و روى گرداندن و خوددارى از چيزى ، مثل آيه : ( يَصُدُّونَ عَنْكَ صُدُوداً - 61 / نساء ) و گاهى به معنى منع كردن و برگرداندن است . مثل آيات : ( وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ - 24 / نمل ) ( شيطان كارهاشان را در نظرشان آراست و سپس از راه حق بازشان داشت ) . ( وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ - 47 / انفال ) ( قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ - 217 / بقره ) . ( بگو جنگ در ماه حرام گناه بزرگى است و بازداشتنى از راه خداست ) .