( شِقْوَتُنا - 106 / مؤمنون ) در آيه به صورت - شقاوتنا - خوانده شده . پس - شِقْوَة - مثل - ردّة - است و - شَقَاوَة - از جهت اضافه مثل - سعادة - است ، همانگونه كه واژه - سعادة - در اصل دو گونه است : سعادت اخروى و سعادت دنيوى و سپس سعادت دنيوى هم سه قسم است : 1 - نفسانى 2 - بدنى 3 - خارجى « 1 » و همينطور شقاوت هم همان تقسيمات را دارد و در مورد شقاوت اخروى مىگويد : ( فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى - 123 / طه ) ( نه گمراه مىشود و نه بد عاقبت ) و آيه : ( غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا - 106 / مؤمنون ) كه - شقاوتنا - هم خوانده شده . و در مورد شقاوت دنيايى ، آيه : ( فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى - 117 / طه ) ( و شما را از بهشت بيرون نكند كه در سختى بيفتيد و بد حال شويد ) بعضى از علماء در آيهء اخير گفته‌اند واژه - شقاء - بجاى - تعب - يعنى سختى و گرفتارى است مثل : شَقِيتُ فى كذا : ( در آن كار به رنج و سختى افتادم ) . ولى ، هر شقاوتى تعب و سختى است و هر سختى و رنجى شقاوت نيست پس رنج و تعب فراگيرتر و اعمّ از شقاوت است . شكك : الشَّكّ : تعادل و تساوى جهت رجحان دو نقيض در نظر انسان براى برگزيدن يكى از آن دو است به اين معنى كه گاهى دو نشانه مساوى و برابر براى پذيرفتن يكى از دو نقيض وجود دارد ، ( كه برگزيدن يكى بر ديگرى سخت است ) يا براى اينكه نشانه‌اى در آنها براى ترجيح دادن و قبول يكى بر ديگرى وجود ندارد . ( گاهى وجود

--> ( 1 ) نيكبختى و سعادت يا بدبختى و شقاوت يا 1 - نفسانى است يا 2 - جسمانى و يا 3 - خارجى ( آنچه در بيرون از انسان به نحوى در ارتباط با سعادت و شقاوت است و همان نحوهء استفاده و برخوردارى از اشياء و امور بيرونى كه يا به سعادت رهنمون مىشود و يا به شقاوت منجرّ مىگردد ) .