است ) . لفظ شرك از الفاظ و واژه‌هاى مشتركه است . در آيه : ( وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً - 110 / كهف ) كه بر هر دو وجه يعنى شرك بزرگ و كوچك حمل شده است . و آيه : ( فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ - 5 / توبه ) بيشتر فقهاء - شرك - در اين آيه را بر تمام كفّار حمل كرده‌اند ، بنا به آيه : ( وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ - 30 / توبه ) . و نيز گفته شده - مشركين - در اين آيه استثناء اهل كتاب و كسانى غير از آنها است ، بنابر آيه : ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا - 17 / حجّ ) . كه مشركين را از يهود و نصارى و مجوس جدا كرده است . شرى : الشِّرَاء و البيع : در معنى ملازم هم هستند پس مشترى و خريدار قيمت جنس را مىپردازد و چيز با ارزش و قيمتى دريافت مىكند ، فروشنده هم چيز با ارزشى را مىدهد و قيمت آن را هم مىگيرد در صورتى كه خريد و فروش با پول و متاع باشد ولى اگر خريد و فروش كالا به كالا باشد صحيح است كه هر كدام از طرفين داد و ستد را هم خريدار و هم فروشنده تصوّر كنيم . و از اينجهت - لفظ - بيع - معنى فروختن ، و شِرَاء يعنى خريدن ، هر كدام بجاى ديگرى به كار مىرود . و - شَرَيْتُ - در معنى - بعت - بيشتر و - ابتعت - بجاى - اشْتَرَيْتُ - بيشتر است . خداى تعالى گويد : ( وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ - 20 / يوسف ) يعنى او را فروختند . و همچنين آيه : ( يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ - 74 / نساء ) و جايز است كه واژه‌هاى شراء و اشتراء - در آنچه را كه با چيزى حاصل مىشود و بدست مىآيد باشد مثل : ( إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ - 77 / آل عمران )