« كتاب الشّين » شبه : الشِّبْه و الشَّبَه و الشَّبِيه : حقيقت معنى آن در همسانى و مشابهت از جهت كيفيّت است . مثلا در رنگ و مزه ، و همچنين برابرى و همسانى در عدالت و در ستم . شُبْهَة : آن است كه چيزى از ديگرى كه ميانشان همسانى و شباهت است ، تميز داده نشود ، يا از جهت جسم يا كيفيّت و معنى . آيه : ( وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً - 25 / بقره ) يعنى بعضى از آن‌ها به بعضى ديگر ، از نظر رنگ و مزه و حقيقت شبيه است كه گفته‌اند همانندى در كمال و خوبى است ( اشاره به نعمات بهشتى است ) كه ( مُشْتَبِهاً وَ غَيْرَ مُتَشابِهٍ - 99 / انعام ) نيز خوانده شده ، و همچنين گفته شده همه آن نعمت‌هاى بهشتى به يكديگر شبيه است كه البتّه هر دو معنى فوق بهم نزديك است . و آيه : ( إِنَّ الْبَقَرَ تَشابَهَ عَلَيْنا - 70 / بقره ) كه به صورت ماضى بيان شده و لفظش مذكّر است و - تشابه - به معنى - تتشابه علينا - است و يك حرف ( ت ) آن حذف و ادغام شده . ( اكثرا براى تخفيف افعال در مضارع و وزن تفاعل شكل مضارع آن با حذف ( ت ) به صورت ماضى به كار مىرود . و ( تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ - 118 / بقره ) . يعنى : ( در گمراهى و جهالت دلهاشان يكسان است ) .