احمد بن محمد ميبدى

527

خلاصه تفسير ادبى و عرفانى قرآن مجيد بفارسى از كشف الاسرار ( فارسى )

9 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ اللَّهِ وَ ذَرُوا الْبَيْعَ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ . اى مؤمنان ، چون روز آدينه بانگ نماز زنند ، پس سعى كنيد بسوى ذكر خدا ، و خريدوفروش را بگذاريد ، اين براى شما بهتر است اگر مىدانيد « 1 » . 10 - فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ . چون نماز گزارده شد ، در روى زمين بپراكنيد و از فضل خدا روزى بخواهيد و خدا را بسيار ياد كنيد تا مگر رستگار شويد ( و نيك روز بمانيد ) . 11 - وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَ تَرَكُوكَ قائِماً قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ . و چون ( اين مردم ) تجارتى يا آواز لهوى و لغوى شنوند ، بسوى آن پراكنند و تو را بر پاى ايستاده فروگذارند ! ( اى محمّد ) بگو به آنها آنچه نزد خدا است بهتر است از طبل و كاروان و آواى بازرگانى ! و خداوند بهترين روزى دهان است . تفسير ادبى و عرفانى سوره 62 آيه 0 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ اين است نام عزيز ازلى ، اين است نظم لطيف و آراستهء تام ، دل را انس است و جان را پيغام ، از دوست يادگار و بر جان عاشقان سلام ، خدا است يگانهء يكتا ، در ذات و صفات بىهمتا ، از هم مانندى ما جدا ، در حكم بىچون و چرا ، شنوندهء راز است و نيوشندهء دعا ، در آزمايش با عطا است ، و در ضمانها باوفا ، رحمان و مهربان كه بر بنده بخشايد و جفاى آنان را به نيكوئى نگرد و بنده اگرچه بدكار است و از گناه گران‌بار ! رحمان او را آمرزگار ، و گناه او را درگذار ، خوب‌نگار است و در گفتار ، جهان را آفريننده و خلق را نگاهدار ، دشمن را دارنده و دوست را يار . رحيم است كه رحمت خود را بر مؤمنان باران كرد و عطاى خويش را بر ايشان ريزان ، هركس را آنچه صلاح و بهينهء او بود آن كرد ، و گناهان مردم را زير حلم خود پنهان . هر زبان كه به نام او گويا است پاك و هر دل كه به مهر او يارا است آباد و يادكنندهء او در اين جهان و جهان ديگر آزاد است . چون ياد تو آرم ، از غمان آزادم * جز ياد تو هرچه بود رفت از يادم سوره 62 آيه 1 1 - يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ . آيه . پادشاه به حقيقت او است كه ملكش را عزل نيست و جدّش را هزل نه ! و عزّش را ذلّ نه ، و حكمش را ردّ نيست ، بندهء مؤمن چون داند كه مالك حقيقى خدا است ، لوح دعاوى بشكند و بساط هوس درنوردد ، دست از دامن جهانيان دركشد . ننگش آيد كه مخلوق را تذلّل كند ، يا بهر لقمه‌اى گردن برافراشتهء خود را بشكند . هركس جلال حق بدانست به دلال خلق تن در ندهد و دست صدقش از دو جهان كوتاه و پاى عشقش هميشه در راه باشد و دلش در اختيار عزّت پادشاه و سرّش كان راز صاحب جلال گردد و در پيشانيش نشان اقبال ، و در ديدهء يقينش نور اعمال ، و در مشامش بوىهاى خوش وصال بود ، مردم همه با كام و با نام و با حال باشند و او بىكام و بىنام و بىحال بود ، چه زيان او را كه در سراى آخرت عندليب باغ عنديّت ( نزد خدا بودن )

--> ( 1 ) - در واجب بودن نماز جمعه ميان مسلمين عقايد مختلف است ، گروهى عقيده دارند بر مردم هر آبادى كه چهل نفر ساكن ثابت و دائم دارد نماز جمعه واجب است و از حضرت على امير المؤمنين ( ع ) نقل كنند كه هرجا مسجد جامع است نماز جمعه واجب است و عقيدهء اصحاب راى همچنين است .