21 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . پس كدام نعمتهاى خداوند را نادرست مىگيريد ؟ 22 - يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ . از آن دو دريا مرواريد و بسّد بيرون آيد « 1 » . 23 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . پس به كدام نعمت‌ها فرستادگان را دروغ‌زن مىگيريد . 24 - وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ . و خداى راست كشتىهاى ساخته ( ايستاده بر روى آب ) در دريا مانند كوه‌هاى بلند ( در خشكى ) . 25 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير مكرر گذشت . 26 - كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ . هرچه و هركس بر روى زمين است فانى و به سر آمدنى است . 27 - وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ . و تنها خداوند تو صاحب شكوه و بزرگوارى پيوسته باقى و جاويد مىماند . 28 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت . 29 - يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ . از او مىپرسند و مىخواهند هركس كه در آسمانها و زمين است كه هرروزى در كارى و حالى است و در هنگام امرى است مانند : زنده شدن ، مردن ، نيازمندى ، بىنيازى ، جنبش ، آرامش . 30 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت . 31 - سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ . آرى ، بازپردازيم با شما اى پريان و آدميان ( جنّ و انس ) . 32 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت . 33 - يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ ، اى گروه جنّ و انس ، اگر بتوانيد كه نفوذ كنيد در كران تا كران آسمانها و زمين ، پس نفوذ كنيد ( فرار كنيد و از مرگ بيرون رويد ) لكن نتوانيد از مرگ گريخت و بيرون نخواهيد رفت مگر به دليلى و حجّتى و برهانى يا مگر به ارادهء خداوند . 34 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت . 35 - يُرْسَلُ عَلَيْكُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ . فروگشايند بر شما آتش بىدود و شاخى از دود بىآتش ، پس شما با هيچ‌كس نتاويد و از كس كين نستانيد . 36 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت . 37 - فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ . آنگاه كه آسمان بازشكافد پس سرخ و گلگون شود همچون گلها و زيتونهاى بهارى و خزانى . 38 - فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ . تفسير آن گذشت .

--> ( 1 ) - به روايتى : دو دريا فاطمه و على است و ميان هر دو محمد ، و درّ و مرجان حسن و حسين هستند . به روايت ديگر : دو دريا : عقل و نفس آدمى است و ميان آنها لطف خداوند است و درّ آن توفيق و عصمت است .