شادم ، الهى ، من قدر و شأن تو را ندانم و سزاى تو را ناتوانم و در بيچارگى خود سرگردانم و روز به روز بر زيانم ، الهى من كيم كه بر درگاه تو زارم يا قصّه درد خود به تو بردارم . در عشق تو من كيم كه در منزل من ؟ * از وصل رُخت ، گُلى دمد بر گُل من تفسير لفظى [ آيات 49 الى 60 ] 49 - وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ . از هر چيزى جفتى بيافريديم ( نر و ماده ) تا مگر دريابيد و پند پذيريد . 50 - فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ . اى محمّد - بگو به كافران كه از خشم يا رحمت خداى ( به سوى توبه و اطاعت و اجابت او ) بگريزيد ، من شما را آگاه‌كننده و ترسانندهء آشكارا از آن عذاب و خشم هستم ! 51 - وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ . با خداى خود خدايان ديگر انباز نكنيد ، من شما را آگاه‌كننده و ترسانندهء آشكارا هستم . 52 - كَذلِكَ ما أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ . همچنان ( كه تو را جادوگر و ديوانه خواندند ) هيچ فرستاده‌اى كه پيش از ايشان بودند نيز به آنها نيامدند مگر آنكه گفتند : اين جادوگر است يا ديوانه ! 53 - أَ تَواصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ . آيا پيشينيان به پسينيان به اين سخن گفتن سفارش و اندرز دادند ؟ نه ! بلكه آنان گروهى طاغى و ياغى هستند . 54 - فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ . پس تو ( اى محمد ) ، روى از ايشان برگردان و فروگذار . ( تو پيغام را رسانيدى ) بر تو هيچ جاى ملامت و نكوهش نيست . 55 - وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ . پس به آنها در ياد پند ده ، كه ياد كرد و پند مؤمنان را سود دارد . 56 - وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ . ما آدمى و پرى را نيافريديم ، مگر آنكه مرا پرستند ( و مرا خوانند ) . 57 - ما أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَ ما أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ . من از آنها نمىخواهم كه مرا روزى دهند و نمىخواهم كه مرا چيزى خورانند « 1 » . 58 - إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ . خدا است كه روزىده و روزىرسان است ، با نيروى استوار و پاك ( و تغييرناپذير ) . 59 - فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوباً مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحابِهِمْ فَلا يَسْتَعْجِلُونِ . پس براى كسانى كه نگرويدند و بر خود ستم كردند بهره‌اى از عذاب ( گناهان ) است مانند بهرهء پيشينيان آنها ، پس آنان

--> ( 1 ) - اينكه خداوند نخواستن روزى و خوراك را به خود نسبت داده از آن سبب است كه مىفهماند بندگان همه روزىخور او هستند چنان كه از آيهء بعد دانسته مىشود .