يكى از عارفان بزرگ گويد : خواهان استقامت باش نه خواهان كرامت ! چه كه نفس تو خواهان كرامت است ولى خداوند از تو خواهان استقامت است . معنى استقامت ، همواره بودن بىتلوّن است ، و هركس از مقام تلوين به هيئت تمكين رسد ، مقام استقامت او درست گردد . و اين استقامت هم در كار و هم در خوى بايد باشد ، در كار آنست كه ظاهر بر موافقت دارى و باطن در مخالفت و در خوى آنست كه جفا شنوى عذر دهى و اگر آزار بينى شكر كنى . 114 - وَ أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ . آيه . اوقات و ساعات شبانروز كه نامزد كرده‌اند ، از بهر اوراد و اذكار و نظر ، اعتبار كرده‌اند ، تا بنده روزگار بلكه اوقات و ساعات خود را مستغرق دارد ، هر وقتى را وردى ساخته دارد و بداند كه واردات الهى در اوراد بندگى بسته ، هركه را ورد طاعتها بيشتر ، او را واردات مكاشفات قوىتر و تمام‌تر ، پس بنده بايد اوقات دو قسمت كند قسمتى تذكّر زبان و عبادت اركان ، و قسمتى تفكّر دل و مراقبت جان ، تا كرامت ثناء حق به او رسد . . . . إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ . آيه . حسنات اداء وظيفهء بندگى نسبت به حق تعالى است و سيّئات ارتكاب گناهان از سوى بندگان ، همين‌كه حسنات آمد عفو خداوند زشتيهاى او را محو و باطل مىكند . به بيان ديگر حسنات توبه ، سيّئات گناه را از ميان مىبرد و يا حسنات عنايات الهى ، سيّئات جنايات بشرى نابود مىكند . 120 - وَ كُلًّا نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ . آيه . اهل معنى گويند : مقصود از آن قصّه‌ها فضل و شرف امّت محمّد بر ديگر امّتها است كه فرمود : كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ . و آن فضل و شرف كه اين امّت بر ديگر امّتها بديد ، سبك‌بارى بار اينان در برابر بار سنگين آنان بود كه فرمود : يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ . چون اين مزيت و عنايت و اين كرامت و نعمت از پيشگاه حق به مصطفى پيوست ، از وى خواست تا به شكر آن قيام كند ، از قيام شب و صيام روز ، كارى و جهدى بزرگ بر عهدهء خود نهاد كه شبها آن‌قدر نماز خواندى كه پاها ورم كردى ، صحابه عرض كردند : اى رسول خدا ، مگر غفر اللّه لك دربارهء شما نازل نشده ؟ فرمود بلى ، ولى آيا من نبايد در درگاه او سپاسگزار باشم ؟ خداوند دربارهء پيغمبر خاتم فرمود : اى مهتر عالم و اى سيّد بنىآدم ، ساكن باش و دل بر جاى دار ، كه ما حديث پيغمبران را با تو گفتيم و در اكرام و نوازش تو افزوديم تا آنان بدانند كه نه چون تو هستند و تو بدانى كه آنان به منزلت تو نرسيدند . ( سورهء - 12 - يوسف - ( مكى ) 111 آيه ) [ آيات 7 - 1 ] ( تفسير لفظى ) بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . بنام خداوند بخشندهء مهربان ( تفسير آن در سورهء فاتحه گذشت ) . 1 - الر تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ . اين آيت‌ها نامه‌ايست بيان‌كنندهء حق و باطل . 2 - إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ما فروفرستاديم قرآن تازى تا مگر شما كه تازى هستيد دريابيد . 3 - نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِما أَوْحَيْنا إِلَيْكَ هذَا الْقُرْآنَ وَ إِنْ كُنْتَ مِنْ