نفس خويش باشد تا از جمال دين برخوردار گردد ، كه فرمود : هرگاه خداوند خوبى بهرهء بنده‌اش كند نفس او را در نظرش ذليل گرداند . گويند : روزى در عهد خلافت عمر خطّاب ، او را ديدند مشكى پرآب به گردن آويخته ، او را از سبب اين كار پرسيدند ؟ گفت : به من گفتند كه قيصر روم را از سياست تو خواب نمانده ! همان‌دم نفس من به خود باز نگريست ! خواستم او را ادب كنم و او را بشكنم ! سپس آب را به خانهء پيرزنى برد ! لطيفه : يكى از بزرگان عارفان را عادت اين بود كه در صف آخر نماز استادى ، گفتند : بهتر نيست كه در صف اول بايستى ؟ گفت : صدر سزاوار خداوندان باشد ، بندگان را با صدر عزّت چه كار ؟ 174 - يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ . آيه . جلال احديّت بر نقطهء بشريّت منّت مىنهد كه شما را دو چراغ افروختيم يكى در دل و يكى در پيش ، آنچه در پيش است احكام الهى است كه عين برهان است و آنچه در دل است چراغ ايمان است و نور تابان ، خنك مر آن بنده‌اى كه ميان اين دو چراغ روان است ، عزيزتر از او كسى است كه نور اعظم در دلش تابان است ، و ديده و روى دوست ديدهء دل او را عيان است و يك نفس با دوست به دو گيتى ارزان است ، يك ديدار از دوست به صد هزار جان رايگان است ! جان نيز به نزد تو فرستيم بدين شكر * صد جان نكند آنچه كند بوى وصالت 175 - فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا . آيه . از بنده ايمان و اعتصام به حكم بندگى و از خداوند فضل و رحمت به صفت مهربانى ، كه بندگان را رشد و هدايت دهد . تا بدانند كه آنچه از ثواب بهره بردند همه از فضل و كرم او بوده نه به ايمان و اعتصام ايشان ، كه مصطفى فرمود : عمل بندگان آنان را نجات نمىدهد بلكه اين فضل خدا و رحمت او است ، گفتند : حتى عمل شما ؟ گفت : آرى ، مگر آنكه ما را قرين رحمت و مشمول عنايت خود گرداند ! سورهء - 5 - مائده - ( مدنى ) 120 - آيه - جزو ششم [ آيات 3 - 1 ] تفسير لفظى بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ : تفسير مفصل آن در سورهء « بقره » گذشت . 1 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعامِ إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ ما يُرِيدُ . اى كسانى كه ايمان آورديد ، به پيمانهاى خود وفا كنيد و نگاه داريد ، چهارپايان بسته زبان بر شما حلال شده جز آنها كه حرمت آنها بشما گفته شده ، و در حال احرام حج آن‌ها را شكار نكنيد كه خداوند هرچه را اراده كند آن بندد و آن گشايد و حكم مىكند . 2 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ وَ لَا الْهَدْيَ وَ لَا الْقَلائِدَ وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْواناً وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا . اى كسانى كه ايمان آورديد ، نشانيهاى دين حق را حلال ندانيد و حرمت آنها را نشكنيد و نه ماه‌هاى حرام ( كه جنگ در آن حرام است ) نه قربانى به ( منى ) و نه آنچه به گردن قربانى آويخته و نه قصدكنندگان خانهء خدا كه فضل خداى را مىجويند و رضوان او را مىخواهند ، هيچيك از آن حرامها را حلال نكنيد و چون از احرام بيرون آئيد و حلال شديد اگر خواهيد شكار كنيد .