[ آيات 122 - 117 ] ( تفسير لفظى ) 117 - مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ . نمون آنچه كافران در زندگانى اين جهان انفاق مىكنند مانند بادى است كه در آن سرماى سخت است و ناگاه به كشت‌زار كسانى رسد كه ستم بر خويشتن روا داشتند و سزاوار كيفر گشتند ، پس آن كشت‌زار تباه گشت و خداوند بر آنها ستم نكرد بلكه آنان خود بر نفس خويش ستم كردند . 118 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ اى كسانى كه ايمان آوردند ، از بيرون خويشتن دوست از دل و محرم نگيريد ، آنان رنج و محنت شما را دوست دارند ، زشتى و نابكارى از دهانشان آشكار است و آنچه در سينه‌هاشان پنهان مىدارند بيشتر و بزرگتر است از آن زيانهاى پيدا ، ما سخنان را بشما بيان كرديم اگر خرد داريد . 119 - ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يُحِبُّونَكُمْ وَ تُؤْمِنُونَ بِالْكِتابِ كُلِّهِ وَ إِذا لَقُوكُمْ قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ . آگاه باشيد ، شما اينانيد كه آنان را دوست مىداريد ! درصورتىكه ايشان شما را دوست نمىدارند و شما به تمام كتاب ايمان داريد و آنها وقتى شما را بينند مىگويند : ايمان آورديم ولى وقتى تنها شدند انگشتان خود را از غيظ و كين مىخايند ! بگو اى محمّد به آنها ، كه به كين و غيظ خود بميريد ، كه خداوند به آنچه در دلها است بصير و دانا و آگاه است . 120 - إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها وَ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا لا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً إِنَّ اللَّهَ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ . اگر بشما نيكى رسد آنان را بد آيد و ناسايش باشد و اگر شما را بدى رسد شاد مىشوند و اگر شما شكيبائى و پرهيزكارى پيشه كنيد ، كين و كيد آنان ذرّه‌اى بشما زيان نخواهند رسانيد و خداوند به آنچه آنان مىكنند دانا و محيط است . 121 - وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( ياد بياور آنگاه ) كه از خانه و كسان خويش دور شدى و مؤمنان را آماده براى جنگ مىساختى و خداوند شنوا و دانا است . 122 - إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ آنگاه كه دو گروه از شما خواستند بددل شوند ! و در جنگ ( احد ) پشت كنند و خداوند خود يار آنها است كه برنگشتند ، و بايد مؤمنان به خدا توكّل كنند و كار را به او سپرند . ( تفسير ادبى و عرفانى ) 117 - مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا . . آيه . هرچه هزينه كنند جهانيان در كار دنيا و هرچه بدست آورند از عشق دنيا چون باد است ، گيرندهء باد چه در دست دارد ؟ جويندهء دنيا همان را دارد ! دردا و دريغا كه از آن خاست و نشست * خاكى است مرا بر سر و باديست به دست سليمان پيغمبر كه با دو ديو و مرغ همه مسخّر او بودند روزى به تخت پادشاهى نشسته بود و آن تخت با ديگر اركان