9 - رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ . . آيه . خداوندا ، تو باهم‌آورندهء مردم هستى در روز رستاخيز ، امروز دوستان را جمع مىكند بر بساط ولايت و معرفت ، فردا همه مردم را جمع مىكند بر بساط سياست و هيبت ، امروز جمع اسرار براى مكاشفهء جلال و جمال است و فردا جمع احوال براى احوال رستاخيز ! [ آيات 13 - 10 ] ( تفسير لفظى ) 10 - إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ . آنان كه كافر شدند هرگز مال و فرزندشان به نزد خدا چيزى نباشد و به كار نايد و آنها همگى آتش‌افروز دوزخند . 11 - كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَ اللَّهُ شَدِيدُ الْعِقابِ . همچون عبادت آل فرعون و پيش از آنها ، كه آيات ما را دروغ پنداشتند ! تا پس خداوند آنان را به گناهانشان فراگرفت كه خداوند سخت‌گير و سخت كيفر است . 12 - قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ . به جهودان و مشركان بگو : شما مغلوب و شكسته خواهيد شد و بسوى دوزخ رانده مىشويد كه بد آرامگاهى است . 13 - قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ أُخْرى كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ . شما را شگفتى بود در دو گروه كه روبرو شدند ( در جنگ بدر ) يك گروه در راه خدا جنگ و كشتار مىكردند و گروه ديگر گروه كافران كه به نظر مسلمانان دو برابر مىآمدند با چشم آشكارا ! درحالىكه خداوند هرك را بخواهد يارى مىدهد و اين امر ( پيروزى در جنگ بدر ) براى خردمندان و بينايان عبرت و پندى است . ( تفسير ادبى و عرفانى ) 10 - إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا . . آيه . خداوند كريم جليل مهربان است كه مؤمنان را در وعيد كافران وعده مىدهد و در مذمّت اينان مىگويد : فرداى قيامت مال و فرزند به كار نايد و ايشان را سود ندارد يعنى مؤمنان را راست ، هرگاه حقوق آن را بجاى آرند و بوسيلهء آنها سعادت ابدى جويند ، كه مصطفى فرمود : مال صالح براى مرد صالح نيكويارى است و مال براى پرهيزكارى از گناه ، نيكوياورى است و خدا فرموده : آنچه را در اين جهان به تو داديم براى سعادت آن جهان به كار بند و سعادت آن جهان به معرفت خداوند است و آن از روشنائى دل است و نور دل از چراغ توحيد است و اصل اين چراغ موهبت الهى است ، و مادّهء سعادت از كارهاى تن ، و طاعات و عبادات از قوّت نفس است و آن از خوراك و پوشاك بدست آيد ، پس مال بدين سبب باعث سعادت است به شرطى كه از قدر كفايت نگذرد كه آن سبب طغيان است چنان كه فرمود : انسان همين‌كه بىنياز شد طغيان مىكند ! يكى از عارفان ( شيخ ابو الحسن گرگان ) كشتزارى داشت حلال كه از آن كفايت وى درآمدى ، يك روز كه محصول آن بياوردند عارف مشتى از آن برگرفت و گفت آن را با توكّل همهء متوكّلان عوض نكنم و راز اين امر كسى شناسد كه به مراقبت دل مشغول باشد و مىداند فراغت از كفايت معاش چه مددى است در راه رفتن بسوى سعادت ! . . . لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ . . آيه . اگر هرچه خزائن زمين و اموال زمين است مال كافران باشد و جمله