آورده مىشود ، روى آن سه نقطه گذارده شده است . نمونه : اكر ( اگر ) ، ديكر ( ديگر ) ، كويد ( گويد ) ، مرك ( مرگ ) ، سالكى ( سالگى ) و . . . نمىتوانيم تفاوت گاف كوفى و غيركوفى را توجيه كنيم ، جز اينكه بپذيريم كه در نسخهء ما دو شيوهء جداگانه جمع شده است و كاتب هردو شيوه را به كار برده است . در بعضى از نسخه‌هاى خطّى قرن نهم كه در هند كتابت شده است ، گاهى به ندرت زير گاف سه نقطه ديده مىشود ، اين شيوه معمولا درمورد واژه‌هاى غيرمأنوس هندى اعمال مىشد . در الابنيه عن حقايق الادويه ، تأليف ابو منصور موفّق هروى ، به خطّ اسدى طوسى شاعر معروف ، مورّخ 447 ه ، نسخهء وين در بعضى موارد زير حرف گاف سه نقطه ديده مىشود كه معلوم مىدارد گاف سه نقطه در زير ، از قديم رواج داشته است . ل درمورد يك كلمه راء به لام مبدّل شده است . يعنى « ديوار » را « ديوال » نوشته است . نمونه : « چون ديوال بلند شد » ( ص 71 ) . م 1 . به استناد بيت خاقانى ، كه قبلا [ در مدخل س / ش ] ذكر شد ، قرينه‌اى به دست مىآيد كه در آن روزگار چشم ميم را گاهى مىبستند ، اما در نسخهء ما چشم ميم ، چه در ابتدا و چه در وسط و آخر واژه ، هميشه باز است و هيچ‌گاه بسته نيست . 2 . درمورد يك كلمه حرف ميم به حرف باء مبدّل شده است يعنى فريبانيدن را فريمانيدن نوشته است . نمونه : « مرو را بفريماند » ( ص 37 ) . ن 1 . در بعضى از كلمات نون زايد در آخر واژه ديده مىشود . يعنى « خستون » به جاى « خستو » و « سون » به جاى « سو » . نمونه : « ناخستون شدند » ( ص 26 ) ، « هم بران سون نمازش فرموده بودند » ( ص 84 ) . 2 . لفظ « جوان‌مرد » گاهى با اعلان نون و گاهى با حذف نون نوشته است .