نمونه : « اين جوامرد رفت بپايان كوه شد » ( ص 7 ) . و 1 . چشم واو مفرد در آغاز و وسط و آخر كلمات هميشه باز است ، بلكه در حروف مركّب نيز تنها وسيلهء تشخيص حرف واو از راء همين باز بودن چشم واو و بسته بودن چشم راء است . 2 . درمورد يك كلمه واو به فاء تبديل شده است ، يعنى واژهء « وام » ( به معنى قرض ) به‌گونه « فام » نوشته شده است . 3 . « سخن » را غالبا « سخون » نوشته است . نمونه : « آن سخون خداوند است » ( ص 11 ) . 4 . « اميد » را نيز « اوميد » نوشته است . 5 . در واژه‌هاى زير واو حذف شده است . « خشندى » ( ص 40 ، 60 ، 66 ) ، « خرسند » ( ص 63 ) ، « خرد » ( خورد ) ( ص 4 ) ، « خردگى » ( ص 15 ) . ه 1 . در ابتدا و وسط كلمه غيراز هاء دو چشمى هيچ هاء ديگر شوشه‌دار يا بدون شوشه ديده نمىشود . در آخر كلمه طبق معمول‌هاى مدور « ه » و « ه » ديده مىشود . 2 . درموردى هاء به دال مبدّل شده است . يعنى « شنبه » را « شنبد » و « يك شنبه » را « يك شنبد » نوشته است . 3 . در يك مورد هاء حذف شده ، يعنى « گواه » را « گوا » نوشته است . 4 . در يك مورد هاء به حرف ياء مبدّل شده است يعنى « ماه » را « مايگان » ( به صورت جمع ) نوشته است . 5 . در صورت اضافت ، پس از حرف هاء همزه‌اى يا بهتر است بگوييم ياء بريده‌اى ( بدون دائره ) نوشته شده و زير آن دو نقطه گذارده شده است . بدين گونه ء . با توجه به نقطه گذارى ، بهتر است كه اين علامت را ، به جاى همزه ، ياء بخوانيم . نمونه : « خانهء تو » ( ص 40 ) ، « هردرندهء ما » ( ص 42 ) ، « نمونهء » ( ص 2 ) ،