383 - ان العيون . . . ص 162 بدرستى كه چشمانى كه نگاهش خمار است ما را كشت و كشتگان ما را زنده نساخت . 384 - 385 يطول . . . ص 163 آن روزى طولانى است كه تو را در آن نمىبينم و آن سال كه تو را در آن ملاقات كنم كوتاه است و گفتند : « دورى يك ماه ، تو را زيانى نرساند » ، من به يارانم گفتم : « پس چه چيز زيان مىرساند ؟ » 386 - 389 انى لاحفظ . . . ص 163 بدرستى كه من راز شما را نگه مىدارم و مرا خوشحال مىسازد - اگر بدانى - كه به خوبى ياد شوى و روزى كه پيكى را از سويت نبينم و يا در آن روز با تو ملاقات نكنم آن روز برايم همچون ماههايى است . اى كاش ناگهان مرگ را ببينم اگر روز ديدار شما مقدر نشده باشد . وامها پرداخت مىشود ، و اين بدهكار با وجودى كه تنگدست نيست دينش را به ما سريع نمىپردازد . 390 - 392 اعوام . . . ص 164 سالهاى وصالى كه درازى آن را ياد دلدار از ياد مىبرد ، و گويى آن سالها روزهايى است ، سپس روزهاى جدايى آشكار شد و بدنبال آتش عشق اندوهى آورد و گويى آن روزها سالهايى است ، سپس آن سالها گذشت و گويى آن سالها و صاحبانش رؤياهايند . 393 - و غيّرها . . . ص 166 وى را پيرى از وصل ما دگرگون ساخت كه جوانى ميانجى كارآزموده‌اى نزد سفيد رويان نيكوست . 394 - تدير . . . ص 166 دو چشم درشت زيبايش را مىچرخاند ، همانند دو شكافى كه در آن دو چراغ باشد . 395 - لمن الديار . . . ص 167 از آن كيست آن خانه‌ها كه در « ذى الحبس « 37 » » از بين رفته است و نشانه‌هاى آن مانند

--> ( 37 ) - الحبس : كوهى است از آن بنى اسد . معجم البلدان ، ج 3 ، ص 20 . - م .