سوره الرحمن : وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ : ( در روى زمين است ) دانه با برگ و گياه خوش‌بوى ( يا روزى ) ( آيهء 12 ) خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ : و آدمى را از گل خشك همچون سفال آفريد . ( آيهء 14 ) مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ : دو دريا را به يكديگر آميخت در حالى كه بهم ديگر برخورد مىكند . ( آيهء 19 ) يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ : از آن دو ( دريا ) مرواريد و مرجان بيرون مىآيد . ( آيهء 22 ) وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ : او راست كشتىهاى جارى در دريا ، همچون كوههاى بزرگ . ( آيهء 24 ) فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ : پس هرگاه آسمان شكافته شود و همچون گلى سرخ ( يا اسب رنگ برنگى ) همانند روغنها مىشود . ( آيهء 37 ) كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ : گويى ايشان ( حوريان ) ياقوت و مرجانند . ( آيهء 58 ) سوره واقعه : يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ بِأَكْوابٍ وَ أَبارِيقَ وَ كَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ : و بر ايشان نوباوگان جاودان گشته با ساغرها و كوزه‌ها و قدحها از ( مى بهشتى ) جارى ، مىگردند . ( آيهء 17 - 18 ) وَ حُورٌ عِينٌ كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ : ( و براى ايشان است ) سياه چشمان فراخ چشم ، همانند مرواريد نهفته . ( آيهء 22 - 23 ) لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً : در آن ( بهشت ) نه كلام بيهوده‌اى مىشنوند و نه سخن گناه آفرينى . ( آيهء 25 ) فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ : پس ( آن گمراهان تكذيب‌كننده ) نوشنده‌اند نوشيدن شتران تشنگى زده . ( آيهء 55 ) هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ : اين است در روز جزا منزلگاهشان . ( آيهء 56 ) سوره حديد : يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا