( برهان ) . عرب آن را مسوس خوانند . بر چند نوع باشد : زرد و اغبر ، و بر سفيدى زند و بر سبزى زند . بهترينش زرد و اغبر است . « 1 » پادزهر . پازهر . ترياق . حجر الحيه . ر . ك - : فادَج و پازهر . فارِغُ البال : ( ع . ص مركب ) . آسوده خاطر . آسوده دل . فاسِخ : ( ع . ص ) . شكننده . ( ناظم الاطباء ) . تباه و فاسدكننده . تباه و فاسدشونده . ( غياث ) . ر . ك - : فسخ . فاصِل : ( ع . ص ) . جداكننده . قاطع . ماضى . ( اقرب الموارد ) . - حد فاصل : آنچه ميان دو چيز فاصله باشد . فاكّ : ( ع . ص ) . پير كلان سال از مردم و شتر . ( منتهى الارب ) . احمق . ج فَكَكة ، فِكاك . ( منتهى الارب ) . فَتْح : ( ع . مص ) . گشادن . ( منتهى الارب ) . گشاده گردانيدن چيزى را . ( اقرب الموارد ) . ( امص ) . پيروزى . ( اقرب الموارد ) . فَتْرَة : ( ع . امص ) . سستى . ( منتهى الارب ) . ضعف و شكستگى . ( اقرب الموارد ) . فَتْق : ( ع . مص ) . شكافتن . ( منتهى الارب ) . ضد رتق . ج فُتوق . روده كه به كيسهء خايه فرود آيد . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . فتق الارْبَيات : فتق بيغولهء ران ، و آن علت زنان را نيز افتد . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . فتق مراق البطن : فتق پوست شكم ، و اين علت زنان را نيز افتد . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . فَجاجَت : ( ع . ا ) . ميوهء خام . ( منتهى الارب ) . فَحْل : ( ع . مص ) . گشن از هر حيوان . ج فحول ، فحولة ، افحل ، فحال ، فحالة . ( منتهى الارب ) . فَرْبَه : ( ص ) . چاق . سمين . شحيم . فربى . ( يادداشت به خط مؤلف ) . مقابل لاغر . ( آنندراج ) . پروار . ( حاشيهء فرهنگ اسدى نخجوانى ) . پر گوشت . فَرْج : ( ع . ا ) . در لغت پيش آدمى را نامند و نزد فقهاء اعم از پيش و پس آدمى باشد . فَرَج : ( ع . مص ) . شكافتن . ( ترجمان ترتيب عادل بن على ) . دور كردن اندوه را . ( منتهى الارب ) . ( امص ) . اسم است از تفرج به معنى آسودگى از اندوه و غم و بيمارى و آنچه نفوس را از آن كراهت است . ( اقرب الموارد ) . گشايش . ( منتهى الارب ) .

--> ( 1 ) . نزهة القلوب ، ج 3 ، ص 205 .