محمد حسين عقيلى خراسانى شيرازى

439

خلاصة الحكمة ( فارسى )

حل مىگردند اما بر خلاف چربى ها با قلياها توليد صابون نمىكنند و به علاوه در حرارت‌هاى 100 تا 110 درجه در بافت‌ها تبخير مىشوند و از بين مىروند ، از اين رو مىتوان آنها را در مجاورت بخار آب تقطير كرد و به حالت مايع به دست آورد . ( طريقهء استخراج عطرها ) . اسانس‌ها . روغن‌هاى عطرى . مواد معطره . ( فرهنگ فارسى معين ) . عَطْسه : ( ا ) . عطسة . از ع ، معروف است كه به هندى چهينك نامند . ( منتهى الارب ) . حركتى كه بر اثر آن هوا به شدت و با صدا از دهان و تجاويف بينى خارج شود . ( ناظم الاطباء ) . شنواسه و با لفظ دادن و زدن و پيچيدن و ريختن مستعمل است . ( آنندراج ) . عطاس و معمول است كه عطسه زننده را « يرحمك الله » و « عافيت باشد » گويند . عَطَش : ( ع . مص ) . تشنه گرديدن . ( منتهى الارب ) . اشتياق يافتن . ( اقرب الموارد ) . عَظيم : ( ع . ص ) . بزرگ و كلان و فربه . ( منتهى الارب ) . سترگ و بزرگ ، خلاف صغير . ( اقرب الموارد ) . در تداول فارسى به معانى كثير و مهم و سخت و انبوه و بسيار و هنگفت و فراوان نيز به كار مىرود . و هر گاه بر سر صفتى ديگر درآيد حالت قيد مقدار و كيفيت به خود مىگيرد . عَفِنَة : ( ع . ص ) . تأنيث عَفِن . گنده . گنديده : قروح عفنة . ر . ك - : عفن . عَقاقير : ( ع . ا ) . جِ عَقّار . ( منتهى الارب ) . اسم جنس ادويه است . ( مخزن الادويه ) . دواهاى نباتى . گياهان دارويى . ( فرهنگ فارسى معين ) . جِ عِقّير . ( ناظم الاطباء ) . عَلَقَة : ( ع . ا ) . طور دوم از ادوار نطفه ، كه مانند خون غليظ شده ، منجمد مىگردد . ( ناظم الاطباء ) . خون بسته . ج عَلَق . ( ترجمان القرآن جرجانى ) . يك قطعه خون . ( اقرب الموارد ) . عَلوق : ( ع . ا ) . مرگ . ( منتهى الارب ) . عَلّاقة . ( لسان العرب ) . آنچه به مردم درآويزد . هر چيز گرانبها و فرد ، غير از معنويات . عِلق . آب نر . ماء الفحل . ج عُلُق . ( لسان العرب ) . عُلوق : ( ع . مص ) . دوست داشتن و خواهش نمودن . ( منتهى الارب ) . باردار گرديدن . ( منتهى الارب ) . چسبيدن زالو در دهان ستور وقت آب خوردن . ( منتهى الارب ) . خصومت كردن و درآويختن . ( منتهى الارب ) . جِ عِلق . ر . ك - : علق . عَمار : ( ع . مص ) . تحيت و تهنيت گفتن . ( متن اللغة ) . دير ماندن و دير زيستن . ( ناظم الاطباء ) . ( ا ) . آس را گويند كه درخت مورد باشد . و بعضى گويند « غار » است ، و آن گياهى كه چون بسوزند بوى خوش كند . ( برهان قاطع ) . آس . و يا هر نوع ريحان .