كشك الشعير كشك الشعير : شيرهء جو كه كشك الشعير نامند ، سرد و مايل به خشكى و غليظتر از ماء الشعير . خواص : جهت اسهال صفراوى و امزجهء حاره و غرغره بدان جهت ورم گلو و درد آن مفيد است . « 1 » كباب / كبابات / كبابها كَباب : اسم عربى گوشت بر آتش برشته است و اختلاف خواص آن به حسب اختلاف لحوم است و بايد كه در برشتگى جميع اجزاى آن مساوى و به يك قرار باشد و آن مولد خون متين و مسخن بدن و گرده و محرك باه و اشتها و موافق معدهء مرطوبين و مقوى اعضا است و دير هضم و بعد از هضم مولد خون صالح و با سماق و گشنيز و فلفل و ساير ادويهء حاره ، حابس اسهال مرطوبى و در محرور المزاج ، مورث صداع . و مصلح آن : سكنجبين است . و خوردن آب بعد از كباب به غايت مضر و بهترين كبابها ، كباب گوشت ماهى لطيف است كه در پختگى و در برشتگى جميع اجزاى آن مساوى باشد . « 2 » كشك / اقط اقط : به فارسى « كشك » نامند . مزاج آن : سرد و خشك . خواص : دير هضم و قابض و مبرد و بريان كردهء آن جهت اسهال مزمن به غايت نافع ، ضماد سوختهء آن جهت داء الثعلب و رفع نزف الدم و بواسير مفيد و با پشم سوخته بالسويه جهت حزاز مجرب است ؛ كه اول سر را به روغن گل سرخ ، چرب كرده بعد از آن طلا كنند . مضار : مولد رياح و بلغم غليظ خام و مسدد .

--> ( 1 ) . مخزن الادويه ، ص 548 ، مادهء « شعير » . ( 2 ) . مجمع الجوامع ( قرابادين كبير ) ، ج 2 ، ص 459 .