باذنجان باذنجان - كه به عربى عذوائب و معد و حيصل و وعذ و جدق گويند - گرم و خشك است مرغوب طبيعت است اما سودا آرد و جرب را زياده سازد و مصلح وى روغن است . بيت باذنجان است آمده مرغوب ، پيمبر * فرمود دعايش همه اين ، بركت آن است از رسمى و سمرقندى كه گرد است و سبزوارى كه سفيد است و به شير باذنجان مشهور است . مكه كه سفيد است و بلندقد . در بيستم دلو بذر را ده روز در آب نموده در زمينى كه آفتاب روى و پناه‌باد و نوگير باشد شديار نموده پل نمايند كه نهال در زمين نوگير زود و خوب مىرسد و اگر زمين نوگير ميسر نشود هرجا پناه باد و آفتاب باشد تواند بود و بعد از آن بذر نموده ريگ نرم رودخانه بر روى آن پاشند و همان ساعت آب دهند و در آب و انبار دادن تقصير ننمايند و چون نهال برسد هرجا پناه باد باشد زمين را شديار نموده بر راه آب كشه ساخته تيش زنند و ملاحظه پناه باد آن است كه باد گل باذنجان را مىاندازد و بدين جهت باذنجان نمىبندد چنانچه در ميان دهاقين مشهور است كه باذنجان در زمين پناه و كود و خاك‌روبه كوچه مع‌انبار گاو و پىدرپى آب و ساو مناسب است و در بيستم ثور زمين آن را آب داده در ميانه آب بر سر نم ذرع سه اصل نهال كارند چنانچه در جريب دوازده هزار نهال كاشته شود و چون سه روز گذرد يك آب دهند و هرجا كه نهال نگرفته باشد عوض كارند و سه روز ديگر چون گذرد يك آب ديگر دهند و بعد از آن گردن نهال را بسا وزنه نرم ساخته بداغ آب گذارند چون بيست روز گذرد داغ آب داده ساو نمايند و انبار دهند و هرچند انبار