ماسكه : قوّتى است كه غذا را گيرد مدّت طبخ هاضمه . ( منتهى الارب ) ماهيّت : چگونگى ، چيستى . ( آنندراج ) مبخّر : بخاركننده . ( لغت نامهء دهخدا ) مبرود : مورد سرما قرار گرفته ، سرما زده . ( لغت نامهء دهخدا ) متأذّى : آزار بيننده و اذيّت شونده . ( لغت نامهء دهخدا ) متجزّى : پاره‌پاره گرديده . ( لغت نامهء دهخدا ) متحلّل : حل شونده . ( لغت نامهء دهخدا ) متخلخل : پوك ، سوراخ سوراخ . ( منتهى الارب ) مترصّد : در كمين نشسته ، مراقب . ( آنندراج ) متشرّب : نوشنده . ( لغت نامهء دهخدا ) متشنّج : آنكه تشنج دارد و تشنج آن است كه در عضلات چنبر گردن حاصل شود . ( لغت نامهء دهخدا ) متّصف : ستوده و وصف شده . ( لغت نامهء دهخدا ) متعسّر : سخت و دشوار و مشكل . ( ناظم الاطبّاء ) متفتّت : ريزريز شده . ( آنندراج ) متفرّق : پراكنده . ( لغت نامهء دهخدا ) متّفق بودن : هم عقيده بودن . ( آنندراج ) متّفق : هم رأى ، هم عقيده . ( لغت نامهء دهخدا ) متقارب : نزديك يكديگر كردن . ( لغت نامهء دهخدا ) متكاثف : آنچه سطبر و ضخيم و كدر شده است . ( لغت نامهء دهخدا ) متلوّن : رنگارنگ . ( منتهى الارب ) متهوّر : آن كه در چيزى به بىباكى افتد و سهو و خطا كند . ( ناظم الاطبّاء ) ؛ بىباك . ( تكملة الاصناف ) مجرّب : كار آزموده ، آنكه صاحب تجربه است . ( لغت نامهء دهخدا ) مجمّد : چيزى رقيق كه از سردى بسته شده باشد . ( لغت نامهء دهخدا ) مجنن : جنون‌آور . ( لغت نامهء دهخدا ) مجوّز : تجويز شده و با جواز و اجازه . ( لغت نامهء دهخدا ) مجوّف : كاواك‌دار ، اندرونه‌دار ، شكم‌دار . ( منتهى الارب )