محمود بن محمد چغمينى خوارزمى ( مترجم : اسماعيل ناظم )

135

قانونچه في الطب ( فارسى )

الفصل السادس : في الرُّسوبِ فصل ششم : رسوبات درون ادرار و هو كُلُّ جَوهَرٍ أغلَظَ من المائيَّةِ مُتَمَيِّزٍ عنها و إِن تَعَلَّقَ أو طَفَا . مراد از رسوب در ادرار صرف مواد ته‌نشين نيست ، بلكه وجود هر ماده‌اى است كه غليظتر از آب باشد ، حتى اگر بر روى ادرار ايستاده يا در ميان آن شناور باشد . و يَنقَسِمُ إلى طَبيعىٍّ و غَيرِ طَبيعىٍّ . رسوبات موجود در ادرار به دو گروه طبيعى و ناطبيعى تقسيم مىشوند . أمّا الطَّبيعىُّ الف . رسوب طبيعى فَإِنَّهُ أبيَضَ راسِبٌ مُتَّصِلُ الأجزاءِ مُتَخَلخِلٌ لَطيفٌ إذا حُرِّكَ انبَسَطَ سَرِيعاً ، ولا يُسرِعُ النُّزُولَ . رسوبى سفيد رنگ ، به هم پيوسته ، متخلخل ، و ريز است كه بر اثر تكان دادن قاروره به سرعت پخش شده و به كندى ته‌نشين مىشود .