او ( رئيس كمريها ) گفت : من ايامى را كه اين مرد ( جالينوس ) در راه دانش‌آموزى صرف كرده ، ديده‌ام كه بيش از ايامى است كه آن شيوخ اطباء و ديگران در راه تحصيل اين علم صرف كرده‌اند . زيرا ديدم آنها عمر خود را در امورى تلف مىكنند ، كه ابدا فائده‌اى براى مردم در آن نيست و نديدم اين مرد حتى يك روز يا يك شب از عمر خود را در راه باطل صرف كند . روزى نيست كه اين مرد وجودش خالى از فائدهء عمومى باشد . بعلاوه ديدم در كار خود ماهر و مسلط و كارهائى كرده است كه دلالت بر تسلط او به اين علم دارد و آن پيرمردان كارهاى مهمى ننموده‌اند . جالينوس گويد : روزى در مجلسى از مجالس كه براى امتحان اطباء تشكيل مىشد ، حاضر شدم و بحاضران نكات بسيارى از تشريح را بيان داشتم و فى المجلس حيوانى را گرفته شكمش را پاره كرده و امعائش را درآوردم . از اطباء حاضر در جلسه دعوت كردم كه امعاء آن حيوان را بجاى خود بگذارند و شكم آن حيوان را مطابق اصول بدوزند . هيچيك از آنها براى اين كار حاضر نشدند ، لذا خود من اقدام نمودم . حذاقت و كاردانى من در آنجا واضح گرديد ، زيرا معالجه صحيح و سرعت در عمل همه را مبهوت ساخت . ايضا رگهاى بزرگى را عمدا بريدم ، تا خون از آنها جارى شود و بزرگان اطباء را دعوت كردم ، كه اقدام در معالجه بنمايند . هيچ‌كدام حاضر نشدند . باز خودم آن را معالجه كردم و بر تمام آنها معلوم شد ، طبيبى كه بايد متصدى معالجهء مجروحين شود بايد بسيار مطلع در كار و حاذق باشد . و چون آن رئيس كار مجروحين را به من ارجاع كرد ، اولين كسى بود كه مرا متصدى آن امر مهم نمود . وى ( رئيس ) از اقدام خود بسيار خشنود گرديد ، زيرا از مجروحينى كه من به آنها رسيدگى مىكردم ، فقط دو نفر از آن جمع كثير وفات كردند ، درصورتىكه در زمان طبيب قبل از من شانزده نفر از آنها مرده بودند . بعد از آن رئيس ديگرى از كمريها همان كار را به من واگذار نمود . در دورهء او حتى يك نفر از مجروحين تحت نظر من نمرد ، درحالىكه مجروحين آن دوره زخمهاى بزرگ و مهم داشتند . من ( جالينوس ) اين اظهارات را بدان جهت نمودم ، كه بفهمانم شخص امتحان