بخورد . اگر مادهء ورم بيمار ذات الجنب مادهء سودايى است ، سوپ گندم كوبيده ، با عسل و روغن بادام بخورد ، انگشت‌پيچهاى نرمىآور را بليسد ، روغنهاى نرمىآور بخورد از قبيل روغن بادام ، سوپ نرمش‌آور بخورد كه از باقلى و كمى شنبليله و شير درست مىشود . شير الاغ از شير معمولى بهتر است ، كه بسيار بهره‌رسان است . داروى ديگر كه هم براى معالجهء بيمارى ، هم براى معالجهء سرفهء بد و ناپسند خوب است از اين قرار است : كوشنه يك درهم با يك درهم آب كه شبت در آن پخته است با روغن بلسان يا با شربت عسل بخورند . اگر آب در ريه جمع شود ، علاجش از علاجى كه براى ورم چركين شدگان ذكر خواهيم كرد آسان‌تر است ، و اگر كار به جايى رسيد كه بايد با نشتر ورم را دريد ، خطر در پى دارد . فصل سوم علاج ذات الرّيه طرز علاج ذات الرّيه با علاج ذات الجنب يكى است و بسيار كم فرق دارد . در علاج ذات الرّيه ، بايد ضماد از ضمادى كه در ذات الجنب به عمل مىآمد نيرومندتر باشد و داروهاى ژرفارو در آن داخل باشد . در علاج ذات الرّيه بايد به بيرون راندن ماده از راه تف كردنى و پاكسازى ورم از اين راه بسيار اهميت دهى ! در بيمارى ذات الرّيه بيمار به جاى اينكه بر طرفى بخوابد كه مادهء بيرون دادنى از راه دهان در آن طرف مقابل جاى دارد ، بر پشت دراز كشد و تمايلى به آن طرف جاى ماده داشته باشد . اگر بيمار ذات الرّيه قبوضيت دارد و شكمش كار نمىكند ، هر دو روز يك‌بار اين شربت را بنوشد : نسخه : خيارچنبر ، مويز از دانه تهى شده هريك سه استار ، با چهار سكرجه آب بجوشد تا نيمى از آب مىماند ، آنگاه يك سكرجه آب تاج‌ريزى بر آن اضافه كن ! اين شربت براى بيمار نيرومند و بيمار ناتوان هر دو مفيد است و ما توصيه مىكنيم كه اين شربت را استعمال كنند . اگر بيمار ذات الرّيه شكمش نرم است و از اين شكم نرمى ناتوان مىشود ، رب آس ، به شيرين‌مزهء كفيده در خاكستر گرم و انار شيرين بخورد . اگر ورم بيمارى ذات الرّيه خونى صفرايى است ، يا از جنس باد سرخ است ، - سابقا هم گفتيم - چاره‌اش دشوار است تنها چيزى كه فايده دهد آن است كه به وسيلهء افشره‌هاى بسيار سردىبخش از سبزيجات و گياهان خشك و ثمر درختان و گياهانى كه آنها را مىشناسى و در