گفتار دوم صدا فصل اوّل پيدايش صدا و آسيبهاى آن به وجود آورندهء صدا ، ماهيچه‌هايى هستند كه در حنجره جاى دارند ، اين ماهيچه‌ها در اندازهء معين و بايسته باز مىشوند و صدا را بيرون مىدهند و صدا را مىكوبند . پس ابزار صداساز حنجره و جرمى است شبيه به زبانهء سرنا كه مىتوان در حقيقت همين زبانهء سرنا مانند را اولين ابزار راستين خلق صدا دانست . ساير ابزارهاى صداساز مددكار اين زبانه به شمار مىآيند . فرستندهء اصلى براى مادهء صدا ، ريه است . حجاب و ماهيچه‌هاى سينه برانگيزندهء مادهء صدا هستند . مادهء صدا عبارت از هوايى است كه در حنجره شروع به موج زدن مىنمايد . پس بايد دانست كه هرگاه آسيبى صدا را در بر گرفت ، سبب يا از خود حنجره است يا از آسيب‌ديدگى برانگيزندهء مادهء صداست كه همانا حجاب و ماهيچه‌هاى سينه مىباشند . آسيب‌ديدگى صدا ممكن است چندين حالت داشته باشد : 1 - از كار افتادن صدا به كلّى . 2 - كاهش يافتن صدا . 3 - دگرگون شدن صدا ، كه اين دگرگون شدن صدا نيز چندگونه است : الف - صدا كلفت دورگه مىشود . ب - صدا غليظ مىآيد . ج - صدا حدّت و شدّت دارد . د - صدا سنگين و به تأنّى بيرون آيد . ه - صدا زبر است . و - صدا مىلرزد و غير اينها . انگيزه‌هاى آسيب‌رسان به صدا ، چند جهت دارد :