بر شربت انگبين چيزى بيفزايند كه با ويژگىهاى اندام مزبور مرتبط باشد ، مثلا تخم كرفس و ريشه آن در مورد بند آمدن ادرار . اگر بندآمدگى مربوط به سنگ باشد آب انگبين را با مادهء نيرومندترى مانند اساليون بپزند . اگر بندآمدگى در شش باشد علاج آن پرسياوشان و زوفا و سليخه و امثال آنهاست . فصل پنجم - مالش دادن سالخوردگان مالش دادن پيران بايد از حيث كمى و كيفى به اعتدال انجام گيرد . اندام‌هاى ناتوان و آبدان را هرگز نبايد مالش دهند . اگر مالش دادن هر روز بدفعات صورت مىگيرد هربار بايد با پارچهء زبر و يا با دست برهنه انجام شود كه براى آنها مفيد است و از آفت وارد بر اندام‌ها جلوگيرى مىكند . شست‌وشوى همراه مالش دادن براى آنان سودمند است . فصل ششم - ورزش پيران در ورزش پيران بايد اختلاف حالات جسمى و بيماريهائى را كه عادتا بسراغ آنها مىآيند و عادت آنها را در ورزش كردن در نظر گرفت . اگر جسم‌شان در منتهاى اعتدال باشد ورزش‌هاى معتدل براى آنها مفيد است . اگر يكى از اندام‌هاى آنها در بهترين وضع اعتدال نيست بايد در هنگام ورزش مراعات آن اندام بشود و دستور ويژهء هر اندام دربارهء آن اجرا گردد . مثلا اگر پيران سرگيجه دارند يا صرع و يا مواد ( مرضى ) بسوى گردن‌شان ريزش مىكنند و يا بخارهاى زياد بسوى سر و مغزشان بالا مىروند نبايد در موقع ورزش سرشان را خم كنند و فروهلند . ورزش چنين كسانى بايد پياده‌روى ، مسابقهء دو ، سواركارى و آن نوع ورزشى باشد كه به نيمهء پائين تن مربوط مىشود . اگر در پاها آسيبى داشته باشند ورزش آنها بايد از نوع ورزش‌هاى مربوط به بخش‌هاى بالاى تنه ، از قبيل وزنه‌بردارى ، پرتاب سنگ و بلند كردن آن باشد . اگر قسمت ميانى تن آسيب داشته باشد مثلا طحال يا كبد و يا معده و يا روده‌ها در شرايط صحت نباشند ورزش دو طرف تن سودمند است به شرطى كه مانعى در كار نباشد . ليكن اگر آسيب اطراف سينه را گرفته باشد نبايد بجز ورزش قسمت بالاى تن انجام دهند « 208 » و اندام‌هاى آسيب ديده را نبايد تدريجا بورزش درآورد تا از آن نيرو گيرند .

--> ( 208 ) - نسخه انگليسى : « در بيماريهاى قفسه سينه ورزش بايد در نيمه پائين تن صورت گيرد . اگر اندامهاى تناسلى - ادرارى آسيب ديده باشند بهتر است ورزش در اندامهاى نيمهء فوقانى تن صورت گيرد » .