در بيرون آمدن جوش نفعى براى تن بچه باشد . در هر حال علاج آن اين است كه خشكنده‌هاى لطيف را در آبى مىريزيم كه در آن موادى مانند گل سورى ، آس ، برگ درخت ون و گز پخته شده است و تن كودك را با آن مىشوئيم و يا اينكه با روغن اين گياهان تنش را مىماليم . تا وقتى جوش‌ها نه‌تركيده‌اند كارى با آنها نخواهيم داشت ولى بمحض آنكه رسيدند بچاره مىپردازيم و اگر چرك كردند با مرهم سفيداب و شايد اگر لازم شد با آب انگبين و كمى بورك آن را مىشوئيم . و همچنين اگر قلاع ( بركندگى ) غليظ باشد بايد داروى قوىترى به كار برده شود ، مثلا آب بورك را با شير مىآميزيم و تن بچه را تا آنجا كه تحمل دارد با آن مىشوئيم . 20 - اگر در زير پوست كودك آب جمع شد « 158 » ، گرم كردن بچه با آب آس پخته « 159 » و گل سورى و گزنه دشتى و برگ درخت ون خوب است و از آن خوب‌تر اصلاح غذاى شيردهنده است . 21 - اگر ناف بچه بر اثر گريه زياد آماس كرد و يا به سببى در او فتق پيدا شد ، بايد نانخواه را با سفيدهء تخم‌مرغ بهم زد و بر موضع معلول نهاد و پارچهء كتان نازك بر آن قرار دارد . يا اينكه خردهء باقلاى مصرى تلخ ( ترمس ) را با نبيذ ( نوشابهء خرما يا انگور ) آميخت و بر پارچه‌اى نهاده و موضع معلول را با آن محكم پيچيد . قوىتر از آنها قبض‌كننده‌هاى گرم مانند مر ، پوست سرو ، مغز سرو ، پوست اقاقيا ، الوا ( صبر ) و آنچه كه در معالجه فتق گفته مىشود مىباشد . 22 - اگر بر اثر بريدن ناف ، اين عضو ورم كند بايد شنگار و سقز را در روغن كنجد گداخت و به بچه خوراند و ناف او را اندود . 23 - گاهى كودك نمىخوابد و دائما گريه مىكند و ناله سرمىدهد و ما ناچاريم او را بخوابانيم . پوست خشخاش و تخم خشخاش براى اين منظور مطلوبست و همچنين روغن كاهو و روغن خشخاش كه بر سر و گيجگاه او مىمالند . اگر اين مواد فايده‌اى نبخشيدند بايد داروئى را به كار برد كه نسخه آن بقرار زير است : 1 - دانه سمنه ( كيسهء چوپان ) 2 - جوز گندم ( گل گندم ، قنطوريون ) 3 - خشخاش سفيد 4 - خشخاش زرد 5 - تخم كتان 6 - دانه‌خورى ( ثمر درخت ارژن ) 7 - بكمون ( عرفج ) 8 - بارهنگ 9 - تخم كاهو 10 - تخم رازيانه 11 - باديان رومى ( انيسون ) 12 - زيره همهء اين مواد را مىكوبند و كم‌كم مىجوشانند و بعد مقدار كمى از بزر قطونا ( اسپرزه ) ى

--> ( 158 ) - نسخهء انگليسى : « جوش‌هاى تاولى ( بثورات تاولى ) روى بدن » . ( 159 ) - نسخهء انگليسى : « استحمام بچه با جوشانده آس ( مورد ) و . . . »