حال شش كونه بوذ : سه كونه دليل خير و صلاح بوذ و سه كونه دليل شر بوذ و دليل فساد و هلاك . امّا ان سه كونه كه دليل صلاح بود يكى را بحران جيّد تام خوانند و اين اآن بوذ كبيمار را « 1 » تغيّرى افتذ عظيم جنانك برمد وز عقل « 1 » بروذ و بىقرار كردذ ، و حالها بر او « 2 » بكردذ جنانك بيمارداران بترسند و كويند كه « 3 » مرد اين كس ، جو دم كوتاه شدن و سياهى و سبيدى جشم از جاى رفتن و برنك سرخ و سياه شذن و آنج بدين ماند ، اكر اين احوال بشب بوذ بروز « 4 » ديكر بحران كند و كر بروز بوذ آن شب وى « 5 » بكند اعنى طبيعت بر مايه دست يابد وز « 6 » تن بيرون آردش به عرق اكر « 7 » تنك بوذه بوذ ، يا باسهال اكر سطبر « 8 » بوذه بوذ « 8 » ، يا بقى اكر بقوام معتدل بوذه بوذ اعنى صفرا بيارذ ، بس اكر مايه خون بوذه بوذ برعاف بيرون اارذ يا به خون باسور يا به خون حيض ، يا بادرار بول اكر رطوبات بوذه بوذ باجواف ركهاء جن اين حال « 9 » بديد آيذ « 10 » و نبض قوى بوذ « 11 » و به بول يا بنفث علامات نضج تمام بديد آمذه بوذ و بروز باحورى بوذ از ان روزها كمن ياذ كنم وز « 6 » بس اين احوال « 12 » نبض قوىتر كردذ و احوال بيمار بصلاح باز آيذ كويند بحران جيد تام بود . باز اكر اين احوال بديد آيذ و نبض قوى بوذ « 13 » فامّا علامت « 13 » نضج تمام بديد نيامذه بوذ و به روزى بوذ كى آن روز انذار بوذ كويند بحران جيد غير تام ، ( f . 571 ) باز اكر بيمار را هر روزى شكم آيذ يا عرق و بدان اندك‌اندك به كردذ

--> ( 1 - 1 ) - ف : تغيير افتذ عظيم چنان‌كه برمذ عظيم و عقل از وى ( 2 ) - ف : برو ( 3 ) - ف : « كه » ندارد ( 4 ) - ف : روز ( 5 ) - ف : او . در « ب ه » كلمه‌اى ناخوانا افزوده است م : افزوده . بحران ( 6 ) - ف : و از ( 7 ) - ف : افزوده . مايه ( 8 - 8 ) - ف : بوذ ( 9 ) - ب ه : كى كفتم ( 10 ) - ف : پديذ امذ ( 11 ) - ف : نبوذ ( 12 ) - ف : اين حالها ( 13 - 13 ) - ف : و علامات