[ صفت ] « 1 » مرهم سبيد كى بشايذ مر سوختكى را و كرمى را و قروح امعا را و ريش لب را : مرداسنك سبيد يك درم سنك سبيده ارزيز بنج درم سنك موم جهار درم سنك روغن كل به مقدار حاجت ، موم « 2 » با روغن بكدازند « 3 » و مرداسنك و سبيده بسايند و بهاون اندر كنند و موم و روغن كل كداخته با وى « 4 » يار كند و بدسته هاون « 4 » بزنند تا همه يكى شوذ « 5 » ، و اكر ابلها بسيار بوند « 6 » ان بوستها « 7 » را بدوكارد ببايذ بريذن و باز باسبغول و روغن كل اندر كرفتن تا تبش را بكشد و باز بمرهم كافورى علاج كنند ، و اكر تبش بسيار بوذ و « 8 » سوختكى مغ بوذ و « 8 » قوّت بيمار بجاى بوذ رك زنند و دل را يارى دهند و زبر « 9 » اين داروها ابيون « 10 » برافكنند تا درد بيارامذ باز بمرهم آهك يا بمرهم « 11 » سبيد علاج كند « 11 » . فى الدّاخس « 12 » اين علت را ناخن « 13 » خوارج « 14 » كويند و اين آماس بوذ ببن ناخن « 13 » و با درد بسيار بوذ « 15 » ، از اول « 16 » اسبغول و سركا بر بايذ نهاذن ، اكر بدين به نشوذ روغن كرم كنند « 17 » به آتش بدان مقدار كه دست برتاوذ و اين انكشت را بدان روغن كرم كرده اندر زنند تا درد بنشيند ، اكر به شذ و الا تخم مروه

--> ( 1 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود . ( 2 ) - ف : افزوده . را ( 3 ) - ب ه : نخست ( 4 - 4 ) - ف : يار كنند و ( 5 ) - ب ه : و به همه حال . . . بيمار را يارى دهى . ( 6 ) - ب ه : سبيده خايه با اين مرهم يار كند و بزند بدسته هاون نيك تا همه يكى شود و نخست ( 7 ) - ب ه : بوستهاى ابله را ( 8 - 8 ) - ف : سوختن مغ بوذ اكر ( 9 ) - ف : به زير . م : بذين ( 10 ) - ف : افيون ( 11 - 11 ) - ف : سپيذه علاج كنند ( 12 ) - ف : باب فى الداخس ( 13 ) - ف : ناخون ( 14 ) - م : خواره ( 15 ) - ف : « بوذ » ندارد ( 16 ) - ب ه : به سركه و روغن كل طلى بايد كرد اكر به نشود ( 17 ) - ف : كرم كند