ربيع بن أحمد الأخويني البخاري

122

هداية المتعلمين في الطب ( فارسى )

كم‌خواب « 1 » و متهوّر بوذ و عجول بوذ و بكارها شتاب‌زده بوذ و از راى براى زوذ كردذ و بر هيج كار ورا ثبات نبوذ و اين كس را سر زوذ سبيد كردذ « 2 » از بخارات و مواد گرم و از اسباب گرم‌كننده جن كرمى هوا و كرمى اتش و بويّيدن جيزهاء گرم بسيار مضرت بوذ ( f . 102 ) اين كس را وز « 3 » جيزهاء خنك و بويهاء خنك آسانى يابذ و خداوند « 4 » مكر و دستان بوذ و ضعيف راى بوذ و جن ميل دارذ بسوى سردى حال بر ضدّ اين بوذ كياذ كردم اعنى ببسودن سر « 5 » سرذ بوذ و موى دير برآيذ و « 6 » برنك « 6 » فور « 7 » بوذ و سبيد و ركهاء سر بر بوذ و سر و روى باريك بوذ و فضول از بينى و كوش و حنك و كام بسيار فروذ - آيذش و بسيار خواب و گران‌خواب بوذ ماننده سبات و از جيزهاء سرد مضرّت بسيار يابذ وز جيزهاء كرم صلاح يابذ از هوا و از بوييدنى خاصه زكام و نزله و بزاق بسيار بوذش و كران‌كار بوذ و كاهل و فرامشت‌كار بوذ و بىخرذ و افعال سياسى [ از ] « 8 » وى ضعيف بود و حواس وى كند بوذ [ و حركات ارادى او ضعيف بوذ ] « 9 » و اكر مزاج دماغ ميل دارذ بسوى ترى ، اين كس خواب‌ناگ بوذ و خداوند فرامشتى « 10 » و بهيج كار ورا ثبات نبوذ و بيوسته از بينى وى فضول روذ و اصلع دير كردذ يا خوذ نكردذ و موى سرش باريك بوذ از قبل تنكى مسام و برنك « 11 » بهر رنكى بود و لكن جعد نبوذ جى زنك‌موى بوذ « 11 » و حواس وى « 12 » تيره بوذ و فرامشتكار بود و بيوسته بنزله و زكام مبتلا بوذ و بسل و

--> ( 1 ) - ف : بوذ ( 2 ) - ف : پر كردد . م : تر كردد ( 3 ) - ف : و از ( 4 ) - ف : و خداوندان ( 5 ) - ف : اعنى سر ببسودن ( 6 - 6 ) - ف : جن برآيد ( 7 ) - م : بور ( 8 ) - از « ف » افزوده شد . در اصل ناخواناست م : ندارد ( 9 ) - از « ف » افزوده شد . « ب ه » : و حركات ارادى ضعيف ، صح ( 10 ) - م : فرامشت‌كار ( 11 - 11 ) - ف : موى زنكى بوذ و لكن جعد نبوذ ( 12 ) - در « ب ه » كلمه‌اى ناخواناست .