بيمار سرخكى مناسب‌تر از بيمار آبله‌اى است ، مگر آنكه آبله بيمار از نوع بدخيم باشد ، چنان كه گذشت . گاهى عدس پوست‌كنده‌اى كه از آن خوراكى با آب انار ترش يا سركه براى بيمار آبله‌اى فراهم سازند ، نافع است . سويق عدس را اگر با آب سرد به بيمار آبله‌اى بدهى نيز مفيد مىباشد . و نيز بدان تجويز آب سرد براى بيمار سرخكى سازگارتر و سالمتر و خوش‌عاقبت‌تر از بيمار مبتلى به آبله است ، لكن اگر ديدى در آبله التهاب زياد وجود دارد و نبض و نفس تند است بايد بمقتضاى حال بيمار مواد خنك‌كننده به او بدهى . اگر التهاب بيمار و تواتر نبض و نفس كم بود مواد خنك‌كننده را به ميزان كم و اگر زياد بود به مقدار زياد به او بخورانى . ما دام كه نبض و نفس به حالت طبيعى برنگشته‌اند ، يعنى آبله خشك نشده و پوسته هاى آن نريخته است ، نبايد جوجه براى بيمار تجويز كنى . اينك به لينت و يبوست شكم بيمار در موقع آبله بحث خواهيم كرد .