بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و العاقبه للمتقين و لا عدوان إلا على الظالمين ؛ و الصلوه و السّلام على محمّد و آله أجمعين . امّا بعد ؛ بدان كه اين كتابى است كه افلاطون الحكيم ساخته است در معنى فراست و آثار خليفه بنى آدم و چهره‌ها و جسم‌ها و نشست و خاست و آواز و رفتار و كردارشان ؛ امّا اوّل چيزى كه از مردم به مردم رسد ، آواز است ، و شايد كه مرد پيدا نباشد ، داد از وى شنوند . پس آن اولىتر كه اوّل دلايل آواز بگوييم ، بتوفيق اللّه و عونه . دلايل آواز هركه را آواز بلند باشد و گشاده ، بلاجوى و جنگ‌جوى بود و دون‌همّت و بدنيّت و اندك خوار . تيز كه پندارى كه از خم برمىآيد ، دليل كه خداوندش بىخود و بدنيّت باشد و حسود . آواز صافى ، تيز و نرم ، دليل كند بر شبه مادگان و طبع فاحشان ، و موافق بود . آوازى كه پندارى كه لح‌لح مىكند ، دليل كند بر ابلهى و زودزود خشمى و بىحجّتى و آزار مردم جستن و اندر ماندن به دست خصمان .