روز نهم ؛ روز سه‌شنبه ، [ 25 ذى حجة الحرام 1251 ه . ق . ] از « شيرگاه » به قصد شهر « سارى » كه از شهرهاى قديم « مازندران » و الآن حاكم‌نشين آن سامان است ، سوار شديم . منّت خدا را ، كه آن روز ، حجاب تاريك ابر مرتفع گشت ، و چهرهء عالم‌آراى خورشيد بىنقاب درخشيدن گرفت . دشت ، همه « گل » و « سبزه » . كوه ، همه « درخت » و « شكوفه » . مرغان خوش‌الحان ، در خروش و ناله ؛ و « ژاله » در « لاله » ، چنان‌كه « مى » در « پياله » . زمين ، در زير « بنفشه » نهفته ؛ و از سنگ ، « بنفشه » شكفته . انواع گل‌ها ، كه بعضى از آن را در غير « جزيرهء انگليس » نديده بودم ، پس از 12 سال ، در اين زمين خرّم ديدم . خلاصه ، اگر خواهم شرح « صفاى زمين » و « سلامت هوا » ى آن ولايت را ، چنان كه حقّ اوست ، كنم ، دفتر روزنامه بزرگتر از كتاب « شاهنامه » مىشود . [ علىآباد ] 2 فرسخ و نيم كه از « شيرگاه » گذشتيم ، به « بازار علىآباد » « 1 » رسيديم ، كه جامهء « شير

--> ( 1 ) . قائم شهر امروزى . شهر « علىآباد » كه سابقا دهكده‌اى بيش نبود ، از اتصال آبادىهاى « كوچك‌سرا » ، « كتىسرا » ، « آب بندان سر » ، « حسين‌آباد » ، « سيد محله » ، « بربر محله » ، « مجاور محله » ( ترك محله ، كبريت محله ) تبديل به شهرى نسبتا آباد شد و در سال 1314 ه . ش . نام آن به شاهى و در سال 1358 ه . ش . به قائم‌شهر تغيير نام داد . شهر قائم‌شهر در آبان‌ماه 1385 ه . ش . 067 ، 48 خانوار و 768 ، 174 نفر جمعيت داشته است .