همين اندازه است . از پايين تا بالا همه را « سنگ‌چين » و « محكم » كرده‌اند . راهى هم دارد كه به ته چاه مىتوان رفت . در سمت يسار ، در نزديكى اين چاه ، قلعه [ اى ] دولت « عثمانيه » براى عسكر خود ساخته بود ، [ كه ] حالا خراب است . در اين منزل چند نفر از دزدان گرفتار شد [ ند ] . بعد از گرفتن ، معلوم شد كه خود « جمالان » است . اينها بعد از نزول حجّاج به منزل ، از سمت ديگر قافله آمده ، در سمت آخر به ملاحظهء اين‌كه شناخته نمىشوند ، دزدى مىنمايند . راه دزدى آنها اين است كه وقت شب ، بعد از آن‌كه حجّاج در جايى منزل نمودند ، هريك پارچه چوبى را در دست گرفته و سرش را سوزانيده ، در توى چادرها مىكردند . اگر صاحب چادر را خوابيده ديدند ، كار خودش را مىكنند و اگر كسى ملتفت شد و پرسيد ، مىگويند آتش مىبريم . روز شنبه ، ششم محرم الحرام 1297 [ ه . ق . ] [ شريوف ] منزل امروزى « شريوف » است ، كه از « بئر عباس » تا اين‌جا 15 ساعت و نيم فاصله دارد . دو ساعت از « بئر عباس » [ به ] اين طرف ، جلگه وسيعى كه در منزل ديروزى ذكر آن شد ، تمام شده ؛ جاده داخل درّه [ اى ] مىگردد كه عرضش خيلى كم است . كوهى كه در سمت چپ اين درّه واقع است ، موسوم به « دركال » و ديگرى كه در سمت راست است ، « فقره » مىنامند . در وسط اين تنگه چاهى است مسمّى به « بئر الراحته » « 1 » . بهتر است كه حجّاج در وقت عبور از اين‌جا آب بردارد ، زيرا در « شريوف » آبى نيست كه رفع احتياج نمايد . همراهان به قدر كفاف احتياطا از اين چاه آب برداشتند . بعد از طىّ مسافتى ، تقريبا به قدر 7 ساعت از « بئر عباس » ، راه به سمت يسار منحرف شده ، مىرسد به « شعب الحاج » . به فاصلهء نيم ساعت بعد از آن‌جا ، در يسار راه ، سنگى است بزرگ كه چند سوراخ دارد . مردم به طرف او سنگ مىاندازند و اين رسم از قديم معمول است [ و ] جهت [ آن ] معلوم نيست .

--> ( 1 ) . اين مكان چاه راحه ( بئر الراحه ) ناميده مىشود .