عبد الملك به تخت جلوس كرد . حقايق واقع عقيده‌ايرا كه مقدسى « 1 » دربارهء كاردانى و استعداد اين امير ابراز مىدارد ( و مىگويد كه « ميان دودمان سامانيان همتا نداشت » ) چندان تأييد نمىنمايد . خواهيم ديد كه در پايان دوران حكومت وى قدرت بطور دربست در دست رئيس نگهبانان بوده . عبد الملك پس از جلوس بر تخت سلطنت فرمان سلف خويش را تأييد و ابو على را معزول و بكر را بجاى او منصوب كرد . ابو منصور محمد بن عزير به وزارت انتخاب شد « 2 » . ظاهرا اوضاع و احوال به حال ابو على مساعد نبوده ، زيرا به گفتهء ابن الاثير « 3 » وى دانست كه نمىتواند در خراسان بماند و يا به صغانيان بازگردد . و واقعا به رغم كمكى كه از طرف آل بويه به وى شد و منشور و فرمانى كه از خليفه رسيد نتوانست در خراسان مستقر شود . و فقط نعش امير پيشين صغانيان [ ابو على ] ، كه در [ پائيز ] نوامبر سال 955 ميلادى ( 344 هجرى ) درگذشت - به صغانيان بازگشت . دولت جديد قدرت را مدت قليلى بدست داشته . بكر بن ملك « به نگهبانان شاهى به نظر تحقير مىنگريست و در انجام نيازمنديهاى ايشان مسامحه مىكرد و نفرت و كينهء آنانرا برانگيخت » . وى در [ آغاز زمستان ] سال 956 ميلادى ( 345 هجرى ) بدست الپ تگين رئيس نگهبانان [ غلامان ] در كنار دروازهء قصر عبد الملك - و محتملا با موافقت وى - به قتل رسيد . زان پس وزير نيز معزول شد و شغل او به ابو جعفر عتبى رسيد . جانشين بكر در خراسان ابو الحسن محمّد بن ابراهيم سيمجورى بوده كه در گذشته يكى از تابعان بكر

--> ( 1 ) - مقدسى 338 - 337 . ( 2 ) - در تأليف گرديزى چنين است ؛ مقدسى ( همانجا ) ابو منصور عزير را وزير نوح مىخواند . ( 3 ) - چاپ تورنبرگ ، V I I I ، 379 .