گمراهى خويشتن است . كسى كه از روى ديوانگى ، ادعاى پيامبرى كند ، آسانتر است از شخصى كه با سلامت عقل ، ادعاى هدايت و گمراهى خود را مطرح مىكند و حتى برخى از آنان ادعاى ربوبيت نيز كرده‌اند . ابو العباس گفت : اى ابو بكر ! آيا كيفر مدّعى ربوبيت يا مدّعى نبوت ، يكى است و يا شديدتر ؟ برخى از علويان به آنها اعتراض كردند از آن جمله حسن بن زيد كه گفت : اى ابو بكر ! در جنگ جمل با حضرت على ( ع ) نبرد كرديد ؟ . ابوبكر گفت : بله ، گروه كوچكى با او جنگيدند . ولى خداوند عز و جل ، به سبب توجهى كه به ما داشت ، دستها و سلاحهاى ما را از كشتن او باز داشت . سپس على ( ع ) به كوفه بازگشت و مردم كوفه [ او و نوه ] و پسرعموهايش را كشتند و حسن بن على را نيز پس از بيعت با وى ، ازين شهر بيرون كردند تا آن‌جا كه وى از آنها گريخت . ابن عياش گفت : بلكه خداوند با يارى كردن و قدرت بخشيدن مردم كوفه ، دست شما را كوتاه كرد . چگونه ما را به كار ناشايستى كه از يكى از كوفيان سر زده است و شما از انجام آن ناتوان هستيد ، سرزنش مىكنيد ؟ بزرگان نخع براى من روايت كردند كه در جنگ جمل ، نه هزار نفر از مردم كوفه در ركاب حضرت على ( ع ) بودند ، در حالى كه از مردم بصره ، سى هزار نفر طلحه ، زبير و عايشه را همراهى مىكردند ، امّا زمانى كه اين دو لشكر در مقابل يكديگر قرار گرفتند ، مردم بصره مانند خاكستر در روز طوفانى بودند كه باد به شدت آنها را به هر سو مىبرد . ابوبكر گفت : چه زمانى سى هزار نفر از مردم بصره با حضرت على ( ع ) مىجنگيدند ، در حالى كه احنف بن قيس در سعد و رباب از آنها جدا شد و ما پس از آن وارد كوفه شديم و شش هزار نفر از ياران مختار را مانند چهارپايان به قتل رسانديم . البته بجز كسانى كه پس از آمدن اسماء بن خارجه فزارى ، محمد بن اشعث كندى و شبث بن ربعى تميمى گريختند و از مردم بصره كمك خواستند و از مختار و يارانش به آنان شكايت كردند كه مردانشان را به قتل رسانده و حريم آنها را مباح شمرده‌اند ، لذا با مصعب بن زبير خارج شديم و سرانجام مختار نبى « 1 » مردم كوفه را كشتيم ، و هر يك از ياران او را كه

--> ( 1 ) - مختار ، پيامبر مردم كوفه نبود ، و چنين ادعايى نداشت ولى مخالفان او چنين نسبتى به او دادند مانند چيزهاى ديگرى كه براى ايجاد تفرقه و نفرت مردم از وى جعل كردند ، و اين نسبتهاى دروغين به عنوان