« ذكر جمعى از طالبيّه كه به شهر قم و ناحيت آن نزول كرده‌اند ، و وطن كرفته ، بر نسق امامت ، و ترتيب نسب حسنيّه » اوّل كسى كه از فرزندان حسن بن حسن بن علىّ بن أبى طالب « 1 » ، كه بقم نزول كرد و مقيم شد ، [ أبو عبد اللّه احمد ] « 2 » ، فرزند أدرع « 3 » : أبو هاشم محمّد بن على « 4 » بن عبيد اللّه « 5 » بن

--> ( 1 ) . مشهور به حسن مثنّى و داماد امام حسين عليه السلام . ( 2 ) . افزوده از « عمدة الطالب : 165 - 168 » ، در تمامى نسخه‌هاى تاريخ قم اين سلسله نسب ناقص و بدون دو نام آمده است ، و در حاشية نسخه چاپى مصحح آية اللّه شبيرى زنجانى آمده است : ( در اين نسب سقط واقع شده ، و نسب كامل عبد اللّه از اين قرار است : عبد الرحمن بن الحسن ابن جعفر بن الحسن بن الحسن بن على بن أبى طالب . و اسم عبد اللّه در نسب مكرر نيست . و اذرع - با ذال معجمه - مصحف ادرع - با دال مهمله - است . رجوع شود به قاموس به كلمه ( درع ) ، و لباب ابن اثير و انساب سمعاني به كلمه ( أدرعى ) و أبو هاشم محمد بن على و اولادش ، در « عمدة الطالب ص 176 ، چاپ نجف » نوشته شده ، و در اين كتب ادرع لقب أبو جعفر محمد بن عبيد اللّه عموى أبو هاشم است ، و لقب على - پدر أبو هاشم - باغر ( ياغز خ ل ) است . رجوع شود به « عمدة الطالب ص 175 و 176 و 177 » ، و بقيه كتب مزبور ) . ( 3 ) . در أصل : اذرع آمده است ، ولى ضبط اين كلمه در « عمدة الطالب : 167 و 168 » أدرع است ، كه همين صحيح است ، و نام نوعى لباس است ، چنان كه حيوانى را گويند كه تن او سياء و سر او سفيد باشد ، يا نيمى از تن سياه و نيم سفيد . بنگريد به : « لسان العرب : مادة « درع » ) . ( 4 ) . در « عمدة الطالب : 167 » آمده است : ( أبو الحسن على باغر بن عبيد اللّه بن عبد اللّه بن الحسن بن جعفر ، و سبب تلقيبه بباغر أنّه صارع باغر التركى غلام المتوكل العباسى ، و كان شديد القوّة ، و هو الذى فتك بالمتوكل فقهره العلوى ، فتعجب الناس منه ، و سمّى باسم ذلك التركى ، و امّه شيبانيّة ) . ( 5 ) . در « عمدة الطالب : 166 » آمده است : ( عبيد اللّه أمير الكوفه ، ولّاه اياها المأمون العباسى ) .