شمشير به قتل آوردند و لاشهء نيم مردهء ايشان بينداختند و فرش بر بالاى آن كشتگان بگستردند و تختگاه خليفه بزدند و سفره بكشيدند و امرا و اهالى بر روى فرش بر لاشه‌ها نشستند و به اكل و شرب مشغول شدند و لاشه‌ها در زير فرش بعضى مىطپيدند و بعضى ساكن شده بودند . و چون ابو العبّاس اين سياست به جاى آورد مردم خايف شدند و به متابعت بنى عبّاس درآمدند و اولاد على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلم [ 177 ] بنى عباس را انقياد نمىنمودند مگر از راه عجز و ضرورت و در هر ولايت كه بودندى دعوت كردندى و مردم منقاد نشدندى و فتنه بالا گرفتى و هر كس را از بنى عبّاس كه يافتندى به قتل آوردندى ، و بنى عبّاس همچنين هركه از آل على ديدندى مجال ندادندى و به سبب خلافت و حكومت بنياد همدگر بر باد / 151 / دادندى كه اگر به ذكر آن واقعات مشغول مىگرديم از مقصود دور مىافتيم . تا زمان متوكّل خليفه درآمد و زيد بن يحيى خروج كرد در كوفه و اهل بصره با او يار شدند و بسيار محاربه و مقاتله واقع شد و آخر زيد بن يحيى شهادت يافت و متوكّل خليفه از آن غضب لشكر به زمين كربلا كشيد و بگفت كه قبر شهدا خراب كردند و مقبرهء امام معصوم حسين بن على عليه الصلاة و السلام بكندند و آب فرات در كربلا انداختند تا آثار قبر شهدا محو شد . و چون آب به زمين كربلا رسيد به حكم بارى تعالى گرد قبر امام حسين عليه السّلام نمىگرديد و آثار او را خراب نمىكرد . بعد از آن متوكّل حكم كرد كه هر كس را از اطراف از اولاد امير المؤمنين على عليه السلام بيابند او را مجال ندهند و به قتل آورند . سادات بزرگوار از اين سياست متوهّم شدند و مويها از سر بتراشيدند و شجره و نسب‌نامه‌ها پنهان كردند و به اطراف عالم پراگنده شدند ، و اين واقعه در سال عشر و اربعمائه بود . امام‌زادهء [ 178 ] معصوم مطهّر محمد بن على بن عبد اللّه مذكور از بغداد متوجّه خراسان شد و نسب‌نامه در ميان چوب در مطهرهء آب پنهان كرده با خود بياورد و در لباس فقرا . چون به يزد رسيد يزد به تصرّف آل بويه بود و عامل يزد امير اوجش بود و او اميرى عادل بود و از اقرباى آل بويه بود و در سر كوچهء فّهادان كوچه‌اى است كه او را « كوچهء اميراوجش » گويند و به دو منسوب است و در آن كوچه آثار ديوانخانهء او ظاهر