كه بيشتر در وصف قبيله ، طايفه ، معشوق ، اسب ، شتر ، بيابان ، شجاعت ، غرور ، شمشيرزنى و بت‌پرستى بود ، شعرها توسط بهترين ناقدان از جمله شاعر بزرگ عصر جاهلى ( نابغه ذبيانى ) [ 73 ] نقد و بررسى مىشد و بهترين آنها را انتخاب و به ديوار كعبه مىآويختند . هفت قصيده غرا از هفت شاعر ، بر روى پوست نوشته شد و به نام سبعهء معلقه به ديوار كعبه ، هميشه آويزان بود . اين هفت شاعر كه شعرهايشان به عنوان بهترين اشعار انتخاب و سبعه معلقه ناميده مىشد عبارت بودند از امرؤ القيس [ 74 ] ، طرفة بن العبد [ 75 ] ، زهير بن ابى سلمى [ 76 ] لبيد بن ربيعه [ 77 ] ، عمرو بن - كلثوم [ 78 ] عنترة بن شداد [ 79 ] و حارث بن حلزه [ 80 ] . اين هفت شاعر كه شعرشان در منتهاى زيبايى و طراوت و از صفاى خاص و غناى كامل شعرى برخوردار است ، از جمله كسانى بودند كه خود اغلب يا سردار و سپهدار قبيله‌اى بودند يا عاشقى دلسوخته كه شعر عاشقانه‌شان را با حماسه درآميخته‌اند « 1 » . در سال 570 ميلادى كه سال تولد پيامبر اكرم ( ص ) نيز مىباشد واقعهء عام الفيل روى داد . ابرهة بن اشرم [ 81 ] ، مكنى به ابو يكسوم ، فرمانرواى حبشى عربستان جنوبى ( يمن ) كه دست‌نشاندهء پادشاه مسيحى حبشه و متحد امپراطورى روم عليه دولت ايران بود به بهانهء اهانت به كليساى مطلايى كه در يمن ساخته بود جهت ويران ساختن خانهء كعبه با لشكريانى فيل سوار به سوى مكه روى آورد . اهل مكه به كوهها گريختند و بجز عبد المطلب [ 82 ] جد پيامبر ( ص ) كه بزرگ مكه بود و شيبة بن عثمان بن عبد الدار كه پرده‌دار كعبه بود كسى در شهر باقى نماند . در ملاقاتى كه بين ابرهه و عبد المطلب روى داد ، عبد المطلب در برابر پيشنهاد ابرهه ، فقط شتران خود را كه توسط سربازان ابرهه به يغما رفته بودند درخواست كرد و فرمود ( من صاحب شترانم ، كعبه را خود صاحبى است كه اگر خواهد آن را نگاه خواهد داشت ) « 2 » . چنان كه در قرآن مجيد « 3 » مسطور و داستان آن مشهور است ، مكه به طور معجزه - آسايى از ويرانى نجات يافت و تمام فيل‌سواران ابرهه نابود و خود ، دردمند و رنجور

--> ( 1 ) . معلقات سبعه ( هفتگانه ) ترجمهء عبد المحمد آيتى ( تهران ، اشرفى ، 1345 ) ( 2 ) . مجمل التواريخ و القصص ص 233 ( 3 ) . سورهء مباركهء فيل جزو سىام قرآن مجيد .